Metazaman

Deniz Baykal Videosunun Ardından

2010-05-14T19:39:00.011+03:00

"Bu yapılan ahlaksızca bir komplo mudur?

Nüfusunuz yetmiş milyon da olsa, bir milyar da olsa bir tanecik, evet sadece bir tanecik başbakanınız oluyor. Demek ki bu başbakanlık çok özel bir iş. Bu işe soyunuyorsan öyle her yerde ve herkesin karşısında soyunmayacaksın.

Söz gelimi; içki içmek özel hayatınla ilgilidir. Kimseyi ilgilendirmez. Kimseye hesap vermek zorunda değilsindir. Ancak eğer bindiğim uçağın pilotuysan bu senin özelin, mahremin olmaktan çıkar. İçki içmen artık beni acayip ilgilendirmeye başlar.

Hem şoför mahalli hem de beş kuruş olmuyor."

Dr. Sivilay Genç- Taraf

Blog ve evrensellik

2010-04-14T15:41:00.004+03:00

Benim blogumda Kürt olmamdan dolayı duygusal ve milliyetçi yazdığım etnik yazılar ile başkalarının blogundaki şu Atatürk ile 'ne mutlu türküm diyene' resimli yazılar olmasaydı, ne kadar da sınırsız özgür bir ilişki ve diyalog alanı olurdu bu blog gezegeni.

Okumak istediklerimi Atatürk resimleri ve beni okumak isteyenler de Kürtlüğüm engel oluyor.

İnsanoğlu işte bu kadar zayıf.

İç dünyasında evren genişliğinde bir sınırsızlık varken dışarıdaki bedenimizin varoluşsal kuralları olan toplumsallık tellerine toslayıp duruyor.

Özgür insan, ahlak dışı insandır. Özgür insan, içinde yetiştiği ve yaşadığı sürüden kopmuş, kendi yolunu arayan, insan ile ilgili şeyleri, insanın her şeyini kendi gözleriyle görmek isteyen insandır.
Nietzsche

Yiğit ve cengaver Türk polisi !

2010-04-14T14:46:00.008+03:00

Hakkari’de yapılan protesto gösterisi sırasında 14 yaşında bir Kürt çocuğu polisler tarafından yerlerde sürüklendi…

Kameralar tarafından görüntülen polis linci, İsrail'in Filistinlilere yaptığı zülüm ve işkence bu olay yanında hiç kalır. Yaklaşık 15 tane 'yiğit ve cengaver Türk polisi', karşısında ABD tankı varmış gibi tüm güçleriyle Kürt çocuğun bedenine ve yüzüne yumruklu saldırıya giriyor. 'Damarlarında asil kan akan' Türk iktidarın gücü işte ancak 14 yaşındaki bir Kürd çocuğuna yeter. Ötesi ise; ilkokuldan beri egoları şişirilmiş gerçekler ve mastürbasyonlardır.

Elbette bu devran bir gün ters dönecektir.

Siz İsrail'e "Filistin çocuklarını öldürmesini biliyorsunuz.." diye artistlik yapın ve herkesin buna kandığı masalına inanın.

Vurun ulan,
Vurun,
Ben kolay ölmem.
Ocakta küllenmiş közüm,
Karnımda sözüm var
Haldan bilene.
Babam gözlerini verdi Urfa önünde
Üç de kardaşını
Üç nazlı selvi,
Ömrüne doymamış üç dağ parçası.
Burçlardan, tepelerden, minarelerden
Kirve, hısım, dağların çocukları
Fransız Kuşatmasına karşı koyanda...

........

Ahmet Arif

Empatinin sınırı

2010-04-13T22:26:00.004+03:00

Amerikalı bir gazeteci zencileri anlamak ve üzerine bir makale yazmaya karar verir. İşe koyulduktan bir süre sonra başaramayacağını görür ve bunu itiraf eder.

Metodu da fena değildi ; ilk başta zenciler mahallesinde bir süre yaşar
ama bunula bir zencinin durumunu anlamayacağını kavrar. Sonra yüzünü siyaha boyayıp ırkçı-radikal beyazların içinde dolaşır ve yine bir zencinin durumunu tam olarak anlamadığını, nesnel olmadığını kavrar.
Çünkü sonuçta kendisi bir beyazdı, bilinçaltında bunu yaşıyordu, çok zor bir durumda beyaz olduğunu ve bu beyaz derinin avantajlarından yararlanacağını biliyordu.

Yani, bir şey bizzat olmak vardır bir de gibisi olma vardır.

Bir bireyi, toplumu, sınıfı, duyguyu, olayı… onu ancak kendi durumunda olanlar anlar ve hisseder.
Ötesi empatidir.
Varsayımdır.
Bu iyi ya da kötü bir yorum olsa da.

Amerikalı gazeteci, bir beyaz olarak zencilerin dünyasını mutlak olarak anlayamayacağının erdemli itirafını yapmıştır.

Annecy

2010-04-13T14:19:00.003+03:00

Annecy.
Alp dağlarının silueti ve volkanik olan sempatik gölüne rağmen yine de hayatın stresinden insanı kurtaramıyor. Hayat, büyük ihtimalle cennette de stresli olur!. Tanrının sınav denemesiyle kurguladığı bu gezegenin çarpıklıklarına bakıyorum da cennetinin de farklı olacağını pek sanmıyorum.

Tüm bu bozuk matrix'e rağmen, insanın kendi hayat portresinin çizim fırçalarını kendi eline alması gerekiyor sanırsam.

Annecy'nin sessiz ve sakin bir köşesini kendime ait özelleştirme arayışına girdim. Ve buldum. Göle ve Alp dağlarına bakan bir köşe. Buradaki bankla da bir süre arkadaş olacak gibiyim.

Hayata yeniden başlasaydım , saniyelerin nabzını tutardım...
DOSTOYEVSKİ

Ahmet Türk'e saldırı

2010-04-12T19:23:00.003+03:00

Bugün Samsunda Ahmet Türk'e yumruklu saldırı yapıldı.

“Faşişt ve yobaz Türk zihniyetinin programlı bir saldırısıdır.”

Saldırıda ön plana çıkan resim; saldırganın rahat bir şekilde ve uzun süre kimse müdahale etmeden evire çevire Ahmet Türk’ü dövmesiydi. Çevresinde bir sürü polis ve vatandaş olmasına rağmen kimse saldırganın ilk yumruğu ile beraber refleks gösterip müdahale etmiyor. Normal sokaktaki sıradan vatandaşların kavgasına bile Türk insanı hemen kollarını sıvar ve iki tarafı ayırır. Ama aynı mertlik ve vatandaşlık görevi Kürt olan Ahmet Türk'e bugün nasip olamadı. Tanrıdan hemen yakınında bir Kürt olan Sırrı Sakık vardı da hemen polisten önce Ahmet Türk’ü salyalı saldırgan bozkurttun elinden kurtardı.

Şimdi, aynı olayın görüntülerini tüm Türkiye'deki insanlar izledi. Sıradan bir Türk kökenli vatandaş için serseri ya da duygusal bir vatandaşın saldırısı olarak algılanır. Ama aynı görüntüler Kürt kökenli insanlar için aynı değildir. Çünkü, Kürtler için oradaki görüntülerdeki ayrıntılarda saldırı Ahmet Türk'e değil kendilerine yapılmış olarak algılar. Polisin oradaki pasif duruşu ile saldırganın polis bariyerini nasıl geçtiği kuşkusu bile ayrımcılığın en iyi fotoğrafıdır.
Ahmet Türk barışçıl insandır ve özellikle onun seçilmesi tesadüfü değildir.
Saldırı sıradan bir vatandaşın bireysel ve duygusal bir tepkisi değildir.
Faşişt ve yobaz Türk zihniyetinin programlı bir saldırısıdır.

Kürt Fobisi

2010-04-11T14:17:00.008+03:00

Ermenilerin kürt düşmanlığı üzerine....

Devlet işleri de tıpkı insan işleri gibidir. Yükselmek ve kendini sağlama almak için başkasını sömürerek ve üzerine basarak hedefini gerçekleştirir. Bunun için hiç bir ahlak ve mantık kurallına ihtiyaç duymaz. Çünkü, zaten yükseklere çıktığınızda ve güçlendiğinizde artık siz en doğru ve mantıklı olansınız. Üzerine basarak yükselmenize vesile olanlar da bu resmi güç ile korku ya da başka nedenlerle size itaat ederler.Bundandır ki tüm güçlülerin ve devletlerin resmi tarihi bir fermandır, masaldır. Ezdiklerine, kendilerine bağlı kolluk güçlerin korkusuyla inandırılmasıdır.

“ bir Kürt devletinin kurulması Ermenistan’ın ulusal güvenliği için ciddi bir tehlike olacaktır.”

Çıkarlar söz konusu olduğunda birbirine en düşman görünen devletler bile kendi çıkarları için aynı mantık ve söylemde bulunurlar.
Tıpkı Mezopotamya'nın yerli halklarından olan Kürtleri yok saymak için kendine bağlı üniversitelerde çeşitli yapay bilimsel argümanlarla uğraş veren Türklerin ve düşmanları olan Ermeni bilimcilerinin de aynı Kürt düşmanlığını yapmaları gibi.
Ermenilerin yöntemleri ve söylemleri tıpa tıp düşmanı olduğu Türk devleti ile aynı argümanlar.
En iyi ortak noktaları da bu söylemleri kullanan adamların unvanlarındaki profesör, doçent, dekan…gibi ıvır zıvır.apoletleridir.
Şimdi, aşağıda Erivan Devlet Üniversitesi İranistik fakültesi dekanı profesör Harnik Asatryan’la yapılan röportajın özetini veriyorum ve ne kadar tanıdık ve bildik bir mantık.
Türkiye'deki Alparslan Türkeş'in ikiz kardeşi gibi....

"….mesela farz edelim ki Türkiye siyasi ve etnik bir çatışmaya sahne oldu. Bu durumda eğer Ermenistan ciddi bir askeri potansiyele, gelişmiş ekonomiye ve adil bir toplumsal yapıya sahip olursa, hiç bir uluslararası belge tarihi adaletin yerini bulmasının önünde engel olamayacaktır. Fakat bugün Türkiye’nin toprak bütünlüğü ve bu ülkenin istikrarı Ermenistan’ın çıkarınadır.

Öteki tüm durumlarda Türkiye’nin parçalanması ve batımızda bir Kürt devletinin kurulması Ermenistan’ın ulusal güvenliği için ciddi bir tehlike olacaktır.

Tarihî topraklarımız üzerinde devlet kurma iddiasında olan etnik unsurun(kurdler), son 400 yılda masum Ermeni halkına yönelik sonu gelmeyen talan ve kıyımları uygulayan, kutsal mekanlarımızı ve mezarlıklarımızı kirleten ve Batı Ermenistan’ı ermenisizleştirenler olduğunu unutmamak gerekir.

Şu an komşuluğumuzda önemli bir devlet geleneğine sahip ve dünya ile uygarca temaslara dayalı ilişki kurmaya çalışan Türkiye bulunmaktadır. Türkiye'nin parçalanması durumundaysa sınırlarımızda aşırı saldırgan ve nasıl davranacağı kesinlikle önceden kestirilemeyen etnik bir afetin bileşiminden oluşan bir devlet (Kürtler) peyda olacaktır.

Milli ideolojimizin bir unsuru olan Batı Ermenistan’ı kaybettiğimizde, kutsal değerlerimiz olan Ararat, Aktamar, Mıher Kapıları, haçkarlar, Urartu kitabeleri de kaçınılmaz olarak bu yeni devletin sembolleri olacaktır.

Günümüz itibariyle Türkiye'nin toprak bütünlüğünün bizim ulusal çıkarımızla örtüştüğü gerçeğini anlamayanlara Kürt örgütlerinin programları ve dünya kütüphanelerini dolduran sözde bilimsel materyallere şöyle bir göz atmalarını tavsiye ederim. Kaldı ki öngörülen Kürdistan devleti sadece Batı Ermenistan’i değil, bugünkü Ermenistan Cumhuriyetini de sınırları içerisine almaktadır. Coğrafi bir terim olarak kabul gören “Ermenistan sıra dağları” söz konusu materyallerde “Kürdistan sıra dağları” olarak geçmektedir.

Kürtler ayrıca Ermenilerin kültürel mirasına da sahip çıkmaktalar. Yayınlarda kaliteli fotoğraflar eşliğinde Ermeni kültür mirasları birer Hristiyan Kürtlere ait miras olarak sunulurken, Kürtlerin kendileriyse Urartuların torunları olarak lanse edilmekte."

Golos Armenii” (Ermenistan’ın Sesi) gazetesi (Rusçadan çeviren: Kamiz Şedadi)

Kar

2010-04-09T01:36:00.007+03:00

Zagroslar da kar yağardı...

Ama çocukken sevdiğimiz karlara benzemiyordu bu kar. Ya da Orhan Pamuk'un Kars sokaklarında sürekli ilham aldığı sert ve tipi kar hiç değildi. Bu karın her tanesi ölüm gibiydi. Yani karanlık olan ölümün zıt resmi nedir? sorusuna bir cevap idi o beyazlık. Tanelerin de yumuşaklık hissi, beyazlık ve narinlik kaybolurdu. Kulaklarda derin sesiz bir uğultu, gözlerdeyse karanlık bir silüet ve renk oluşurdu.
Karın sesi olurdu bu zamanlarda, üst üste binen kar yığının altında oturunca o sesi duyardım, tarif edemem o sesi. Kulaktan ziyade beyinde oluşurdu bu ses. Hala duyarım o sesi.

****

Pencereden romantik bir iz bırakırdı yatay yağışını izlerken, ama dikey üstümüze tonlarca yağarken kaos olurdu. Tıpkı hayatta yatay yaşayanlar ile hayatın direk altında kalanlar gibi. Yataylık her daim eşyayı hafifletir ve gerçekliği olduğundan farklı gösterrirdi.
Tanrılar bu yataylığı yaşar daima, çocukları dikey olarak altında ölümü yaşarken. Zagroslar da hayat, topyekûn dikey olarak yağan karın altında kalırdı. Tanrılar bu manzarayı yatay, sıcak buğulu pencerelerinden izlerlerdi. Bizler ise yarı tedirgin yarı umuttan gelen cesaret ile uçsuz bucaksız beyazlık içinde karanlık ötelere gözlerimizi dikerdik.

bu hayattan ayrılırken son bakışında kar olan tek gözlü Doğan'a....

Kayıp Defter

Ruhunu Dinlendir

2010-04-08T00:52:00.016+03:00

Arkadaşım şair ve yazar Dorşin Poyraz'ın bir çalısmasıdır. Kendi iznini alarak yayınlıyorum.

Yaşlı bir Kızılderili büyük ateşin kızıl alevlerine dalmış, “Beyaz adam ruhunu nerede dinlendireceğini bilmiyor” diyordu uzun yıllar önce izlediğim ve adını hatırlamadığım bir filmin sahnesinde. Yüzünde yaşanmışlığın tüm ayrıntılarını saklayan çizgilerle bakıyordu, acelesi varmış gibi yanan ateşe; ruhunu nerede dinlendirdiğini bilmenin ayrıcalığını yaşayarak.

Bir ağaç gölgesinde uzanıp, yapraklar arasından sızan güneş hüzmelerinde ısıtarak bedenini, hayatın tüm ayrıntılarından uzaklaşarak dinlendirmeli ruhu. Büyük kavgaların, paylaşılamayan tüm hazinelerin ve o sınır tanımayan büyük gürültünün gerisinde kalan ruhunu bir ağaç gölgesine yatır. Zamanın ruhunla birlikte hareket ettiğini düşünerek sabırla bekle onun sızılardan kurtulmasını.

Çocuksu bir merakla sarıl tüm anlamsızlıklara. Çocuksu hayallerle çıkacaksın yola.

Tüm güzellikleri doğal akışında yaşarken, ne bir yerlere ulaşma telaşı ne de birilerini geçme isteği vardır ruhun. Herkes kendi güzelliğinin rengini verirken hayata yokluğun bile huzurunu yaşar o. Hayat yetmeyince insana büyük tanrılar yarattı gökyüzünde. Tanrı da isimlendirdi ruhunun derinliklerinden gelen sesi. Tanrının affına sığındı büyük pişmanlıklarında ve yalnız onda buldu büyük acılarının tesellisini.

Ve bir gün tanrıyı yere indirdi insan. Sığındığı, korktuğu tüm yüceliklere dokundu bir bir. Bedeni öyle hızlıydı ki, geride kalan hiçbir şeyi düşünemedi. Tüm eşitsizliklerin, açlıkların, savaşların, ihanetin, sevgisizliğin, bencilliğin arasında kayboldu insanın güzele dair hayalleri. Bir an durup kendini dinlendirdiğinde ruhunun ne kadar geride kaldığını bilemedi. Acılarından, pişmanlıklarından, kıskançlıklarından, öfkelerinden ve savaşlarından yorulan ruhunu nerede bulacağını unuttu.

Ruhunu dinlendir bu büyük gürültünün içinde. Unutmuşlukların ve unutulmuşluğunla otur bir ağaç gölgesine. Bırak kendini toprağın ve rüzgarın gürültüsüne. Onlar sana anlatacaklardır tüm yitirdiklerini. Ruhuna anlat yitirdiklerinin içinde bıraktığı büyük sızıyı. Gözyaşlarını korkusuzca akıt toprağa çünkü ruhun tekrar toplayacaktır onları senin için. Sadece yitirilmiş zamanların senden götürdüklerinin boşluğunu doldur, sessizce.

Pişmanlıklarının kapanmayan yaralarını sar bir an. Zamanın bir daha asla dönmeyeceğini anlat kalbine. Üzülme kaçırdığın güzellikler için, çünkü görebilmişsen güzelliği, kaçırmıyorsundur hiçbirini. Ruhun ömürünün bir vaktinde yine bulacaktır onları senin için. Sarfettiğin tüm sözcüklerle barış çünkü özür dilemesini öğreneceksin ve onaracaksın kırdığın tüm kalpleri.

Her anını bir bir anımsa geçmişinin çünkü orada bulacaksın geleceğinin izlerini. Kaçırdıkların ve kazandıklarınla, yengilerin ve yenilmişliğinle kurmalısın bu teraziyi. Ki o zaman biliyor olacaksın neyi aradığını ve neyi kaybettiğini. Ruhun bulacaktır sana, kaçırdıkların ve kazandıkların arasındaki o büyük dengesizliği. Öğreneceksin hayatın sırrının kaybetmek ve kazanmak arasındaki dengede yatmadığını.

Ruhunu yatır bir ağaç gölgesine, sessizce. Kurduğun hayallerini hatırla. Anlayacaksın, kapıldığın fırtınalarda sarıldığın küçük tahta parçalarının hayatını nasıl kurtardığını. Tekrar hayal kurmayı deneyeceksin. Ruhun sana öğretecektir küçük bir sevi sözcüğünün yüreğini nasıl fethettiğini. Çocuksu hayallerle çıkacaksın yola. Kimseyi ezmeden, yarışmadan ve o büyük koşunun ardında yüreğini bırakmadan yürüyeceksin. Büyük acılardan geçecek, büyük sınavlar verecek ömrün ama önce hayaller kuracak yüreğin. Ruhunu dinlendir çocuksu hayaller için bir çınar gölgesinde.

Ölümün telaşına girmeden önce bir ağaç gölgesinde dinlendir ruhunu. Önünde bir ömrün ne kadar zamanı varsa sen dinlendir ruhunu sonsuza dek yaşayacakmış gibi. Başlangıçların küçük heyecanını paylaş sevdiklerinle. Ki ölümün alamadığı tek güzelliktir paylaşmak. Büyük kavgalar içinde yorulmuş ruhunu dinlendir küçük paylaşımlar için. Onların anılarına ihtiyacın olacak bir süre daha.

Ruhunu dinlendir tüm öfkelerin içinde bir ağaç gölgesinde. Kendini arındır tüm anlamsız öfkelerinden. Sevmeyi bilmediğin yerdedir öfken. Çocuksu bir merakla sarıl tüm anlamsızlıklara. Denizlere akan küçük nehirler gibi olsun kızgınlıkların. Büyük öfkelere katılarak büyütmemelisin içinde öfkeyi. Susmayı bilmelisin bazen. Her sözün karşılığını öğretecektir sana ruhun ve her sözün bir gün gerçek anlamına kavuşacağını.

Ruhunun zamanın dilini iyi bildiğini unutmamalısın. Nasıl ki hiçbir şey kaybolmuyorsa zamanda, ruhun sana öfkenin de kaybolmadığını öğretecektir.

Ruhunu dinlendir bu büyük gürültünün içinde. Unutmuşlukların ve unutulmuşluğunla otur bir ağaç gölgesine. Bırak kendini toprağın ve rüzgarın gürültüsüne. Onlar sana anlatacaklardır tüm yitirdiklerini. Ruhuna anlat yitirdiklerinin içinde bıraktığı büyük sızıyı. Gözyaşlarını korkusuzca akıt toprağa, çünkü ruhun tekrar toplayacaktır onları senin için. Sadece yitirilmiş zamanların senden götürdüklerinin boşluğunu doldur, sessizce...

Dorşin Poyraz

Orion

2010-04-06T15:30:00.008+03:00

Gece...

Zagros geceleri koyu karanlık ve soğuktur. Yıldızlar ay ışığı gibi parlar. Hatta belli bir süre sonra yıldızlarla gizemli ve sesiz bir dostluk başlar aranızda, tökezlemeden size rahat yol sundukları için. İnsanların onlara taktıkları isimleri bilmeseniz de, siz onları gözlerinizle şekillerinden ezberleyip kişisel isimler takarsınız. Hangi yıldız hangi mevsim, saat kaçta çıkacağını bilirsiniz. Özellikle Orion takım yıldızı belleklere kazınırdı soğuk kış gecelerinde. Tüm bunlar gerçekleşirken bir tütün sarar dumanını onlara savurursunuz.
Yalnızlığı ve sessizliği dumana büründürüp uzaklaştırmak için.

Patika...

Sonra yaz aklıma gelir ve patikaların yorgunluğu.
Tıpkı eski apartmanlardaki ortası yavaş yavaş çökmüş merdiven basamakları gibi bu ortası çökmüş patikalardan da hep üzerinden tarihin geçtiği hissini uyandırıyor bende.

Bazı patikalar genişliği iki metreyi bulur, zeminindeki taşlar ve kayalıkların şekilleri jeolojik değişimden ziyade insan ve hayvan ağırlığının izlerini taşır.
Zagros patikalarının bu tinsel görünümü çoğu zaman buruk fikirler oluşturur bende, 'sende geç kimler geçmedi ki! ' gibisinden.

Hayat'ın banallığı ve basitliğini ironikçe ufuğa uzanan yılansı görünümüyle anlatırdı.
'Nereye gidiyorsun dostum?!.'

Kayıp Defter

Serzeniş

2010-04-05T04:45:00.008+03:00

Baudrillard Amerika için “gelecek toplumun ilkel hali” diyordu. Peki şimdiye dek yaşanan tarih neydi, gelecek adına hazırlanan bir prova mıydı?. O halde gelecek denen şeyin sınırı neydi?.
Matrix'in içinde olmak gibi.

Tüm acılar, savaşlar, özgürlük söylemleri....
Her şeyi beraberinde öldürdü ama o ölümlere ve acılara neden olan kavramların kendisi hala ölmedi. Yoksa asıl Matrix(gerçek) kavramların kendisi miydi?.
Çok iyi biliyoruz ki 'ölmez' dediğimiz 'şehit' insanlarda öldü, ama neden kabul etmiyoruz ki!.

Her şey dolanıp dolanıp tekrarlanıyor. Suda ki girdabın içinde dolanan dal parçası gibi.

Ya da;

"Tarihin benimle ne işi var? benimki ilk ve tek dünya."
Ludwig Wittgenstein

Öcalan’ın doğum günü ve Türkler

2010-04-05T00:05:00.027+03:00

İnanç, insanoğlunun yalnızlığından, korkularından, güçsüzlüğünden, bilgiden yoksun olma gibi durumlarından meydana gelen bir düşünme sürecidir. İnsanın evrendeki belirsizlik konumundan gelen tanrıya tapınmadan tutun toplumsal belirsizlik konumlardaki ulusal liderlere kadar olan tüm tapınmalar ve inanışlar yukarıda bahsettiğim yalnızlık ve güçsüzlük durumlarından meydana gelir.

Tapınmanın, inanmanın, kutsallaştırmanın ve ikonlaştırmanın iyisi ya da kötüsü yoktur. Bu aşırı ve kuşkusuz bir şekilde tümüyle bilim denen olguya yaklaşım içinde geçerlidir. O'nun adı da bilime tapınmadır.

Anıtkabir'de bir sürü hurafe ayinde bulun sonra da gel 'benim ki güzeldir ama Kürd'ün yaptığı ise cahillik ve aptallık' olsun.

Bugün 4 Nisan ve Abdullah Öcalan'ın doğum günüydü. Diğer ortaduğu halkları gibi Kürtlerde onun doğduğu ve büyüdüğü köydeki evini mabet yaparak çeşitli ritüel ve ayinsel eylemlerde(tapmalarda) bulundular. Buraya kadar her şey normal ve sıradan.

Ama birileri için sıradan ve normal değildi. Bu birileri Türklerdi. Türk basını ve kamuoyu işi öfkeye, ironiye, şamataya, hakarete varan küçümseyici söylemlerde bulundu. "Allahın bölücü cahilleri", "işte seviyeniz bu kadar", "kırolar", "kölelik bu" ve "yuhhh" gibi nidalarda bulundular.

Tamam bir insanı, mekanı yahut her hangi bir şeyi ululaştırmak, saçını öpmek, mezarını öpmek….gibi akıldışı hurafe eylemleri bende kabul edemem. İsterse bu din adına yapılan tanrı denilen zatta olsun.

Şimdi bu Öcalan'ın doğum günü ritüellerine yönelik tepkiler başka bir batılı ülkesinden gelseydi insan biraz anlam verebilir ki o batılı ülkelerin insanları zaten bu cahilce tepkileri yapmazdı. Anlam vermeye çalışırdı. Ama sen kalk ilkokuldan taa mezara kadar insanların kafasına komple Atatürk denen Türk liderin ikonlarıyla doldur. Yıllın yarısını onun hayatında olan olayların hepsini ritüel bayram yap, mezarının bulunuduğu Anıtkabir'de bir sürü hurafe ayinde bulun sonra da gel 'benim ki güzeldir ama Kürd'ün yaptığı ise cahillik ve aptallık' olsun. İşte bu durum yani kendini modern ve akılcı sanan Türkler için daha da cahil ve trajik bir durumdur.
Hani Niğdelilerin dediği gibi “Eşeğine bakmaz da, Hasan Dağı'na oduna gider.”

Kâinatın dili - Ahmet Altan

2010-04-04T16:13:00.004+03:00

Foto:İnsan embriyosunun 6. günü...

Gizli bir dili, bütün bilinemezliğinin içinde gizli bir düzeni var kâinatın.

Önceki gece ben eve dönerken erguvan ağaçları, yeni yeni yapraklanmaya başlayan, henüz baharın coşkusuna ayak uyduramamış, kış hüznünü dallarında taşıyan mahzun ağaçlardı, sabah çıktığımda ise hepsi, sadece kendi isimleriyle anılan o “erguvan rengi” çiçekleriyle donanmış, insanı şevke getiren, heyecanlandıran neşeli ağaçlara dönüşmüşlerdi.

O “gizli emir” onların hepsine birden aynı gece “çiçeklerini açmasını” söylemişti.

Hayatın bir yanında büyük bir karmaşa, bir yanında ise sarsılmaz büyük bir düzen vardı.

Gezegenler hep aynı yönde dönüyor, erguvanlar hep aynı günde açıyor, karıncalar hep aynı günde ortaya çıkıyordu.

Bilinen bir akılları, bir zekâları, bir düşünce yetenekleri olmayan ağaçlar, aynı gece çiçeklerini açmaları gerektiğini biliyordu, toprağın içinde dolaşan bir fısıltı onlara “çiçeklerini” açmalarını emrediyordu.

Bir kapris, bir sürpriz, bir şımarıklık gözükmüyor, hepsi aynı emre uyuyordu.

Bu şaşırtıcı büyük “düzenin” bir parçası olan insan ise “karmaşayı” temsil ediyordu.

Tek bir insanın içinde bile o kadar çok duygu, o kadar çok düşünce, o kadar çok istek birbiriyle çelişerek, yer değiştirerek var oluyor, o duygularla düşünceler sahiplerini bile şaşırtarak kaynaşıp duruyordu ki neredeyse bir tek insanın içindeki karmaşa tüm kâinatın düzenine meydan okuyabiliyordu.

Ve yeryüzünde, içinde belirsizliklerin, çelişkilerin, bilinmezlerin olduğu milyarlarca insan dolaşıyor, onların her birinin içinde varlığını sürdüren karmaşa birbiriyle çatışarak, vuruşarak büyük bir duygusal kaos yaratıyordu.

Kâinatı hangimiz temsil ediyorduk?

Aynı gece gizli bir emirle çiçeklerini açıveren o ağaçlar mı?

Aynı gecede defalarca fikir değiştirebilecek olan insanlar mı?

Sanki bütün bunların hepsini yaratan güç, düzeni ve düzensizliği birarada arzulamış, gezegenleri aynı yönde döndürecek kudretini, ağaçlara, karıncalara, tüm hayvanata ve nebatata hükmedecek kesin emirlerle ortaya koyarken, insanlar için açtığı ölüm ve hayat parantezinin içini boş bırakmıştı.

Kâinata hâkim olan “yedi” renkten daha fazla sayıda duygu, bütün kâinatı şekillendiren o “biri düz biri eğri” iki çizgiden çok daha fazla düşünce ve istekle dolu bir ruhu da o “parantezin” yanına koymuştu.

Kendisi yedi renkle iki çizgiden renk ve şekil mucizeleri yaratırken, çok “daha fazlasını” verdiği insanlardan da kendi “küçük” mucizelerini yaratmalarını beklemişti.

İnsanlara “şaşırtın beni” der gibiydi.

“Size bağışladıklarımla beni şaşırtacak işler yapın, eğlendirin beni, kendi mucizelerinizle bana kendi kudretimi kanıtlayın, benim kudretimin sadece mucizeler yaratmaya değil, ‘mucize yaratacakları’ da yaratmaya muktedir olduğunu gösterin.”

Bu, açıkça söylenmeyen, açıkça duyulmayan, toprağın içinde ağaçlara fısıldanan gizli emir gibi ruhlarımıza üflenmiş başka bir gizli emirdi.

Ağaçlar gibi insanlar da uymuşlardı bu emre.

Erguvanlarınki kendini tekrarlayan mucizelerdi, bir gecede hep birlikte açıveriyorlardı çiçeklerini.

İnsanlarınki kendini tekrarlamayan mucizelerdi.

Doğa “düzenden” yaratıyordu mucizesini, biz düzensizlikten yaratıyorduk.

Ağaçlar, balıklar, gezegenler, karıncalar, kediler “mükemmeldiler”, onların değişmesine, farklılaşmasına, yeni düzenler bulmasına gerek yoktu.

İnsanlar “mükemmel” değillerdi, mükemmele doğru ilerliyorlardı.

“Mükemmel” olanlar “kendi” mucizelerini yaratamıyorlardı, onlar ancak çok büyük bir “mucizenin” parçaları oluyorlardı, “yeni” mucizeleri ancak “mükemmel” olmayanlar yaratabiliyordu.

Eğer insanlar da ağaçlar gibi düzenli olsalardı, daha baştan mükemmel yaratılsalardı, hayat başladığı gibi devam eder, ona bir şey eklenmez, yeni mucizelerle çoğalmaz, hep beklenmedik olaylarla değişmezdi.

Bize, tüm insanlara Yaradan’ın büyük armağanı, hepimizi “eksik” yaratması, bu eksiklikle bize “mucizeler yaratma” gücünün yolunu açmasıydı.

Ama her şeyin olduğu gibi “mucize” yaratabilmenin de bir bedeli vardı, o mucizeyi yaratabilmek için büyük bir karmaşanın, belirsizliğin, çelişkilerin içinde çalkalanıyor, zaman zaman kendi duygularımızı bile kavramakta zorlanıyor, kendi ruhumuzda bir armoni oluşturmakta beceriksiz kalıyor, ihtiraslarımızın keskin çengellerine takılıyor, iyiliklerimiz kadar kötülüklerimizle kendimizi şaşırtıyorduk.

Ve, biz eksik “yaratıklar”, Yaradan’ın o kudretli mizah anlayışıyla, “mükemmel” olan her şeyden daha üstün, daha güçlü ve daha muktedirdik, değiştiriyor, çoğaltıyor ve mucizeler yaratıyorduk.

Erguvanlar gizli bir emre uyarak büyük bir düzenle aynı gece çiçeklerini açmışlardı.

Biz ise aynı gizli emir yüzünden yarın ne olacağını bile bilmediğimiz bir düzensizlik içinde kendi mucizelerimizin peşinde koşuyorduk.

Ahmet Altan

Şeytan, Tanrı ve İnsan

2010-04-03T20:41:00.005+03:00

Gerçekte 3 oyuncu vardı; tanrı, şeytan ve insan. Bu üçlü arasında durumu en trajik olanında insandı.

Şeytanın Avukatı filminde şeytanı temsil eden Al Pacino "kelebeğin kanatlarını çırpmasıdır özgür irade" diyordu. Ucu çok acık ve bir sürü yorumlamaya açık bir metafor. Ama filmin en sonundaki melek gibi iyinin tarafında olan gazetecinin de aslında Al Pacino yani şeytan olması o metaforun biraz ne anlattığını ortaya çıkıyor. Benim anladığım şey, özgür irademizle bazen 'kötü' diye tabir ettiğimiz tarafa oynadığımızda bir iyiliğe yol açabileceğimiz ve tam tersi 'iyi' diye tabir edilen tarafa oynadığımızda da farkında olmayarak kötülüğe yol açıyorduk. Özgür irade vardı ama kelebeğin kanat etkisi kadardı!. Çünkü, şeytan ve tanrı iyilik ile kötülükle sonuçlanacak tüm olayların zeminini bize sunuyorlardı ve gerçekleşmesinde ise insana yani özgür iradeye bırakıyorlardı. Ve bizim kararlarımız ise her iki oyuncuyu temize çıkarıyordu hem şeytan masum oluyor hem de tanrı. Tüm külfet ise insana kalıyordu.

Gerçek ile Sindirilemeyen Türkiye

2010-04-02T20:12:00.006+03:00

Son iki günde yaşanan iki çocuk ölümü.
Biri Uşak’ta okulun lağım çukurunda ölü olarak bulunan Umut Balık ve diğeri ise Van'da askerler tarafından sırtından vurularak öldürülen 14 yaşındaki Mehmet Nuri Tançoban. Uşaktaki çocuğun kayıp ve ölüm haberini tüm basın kuruluşları, vali, başbakan ve diğer yetkililerce yakından ilgilendi. Ama Van'daki olayda ise her şey ve herkes sesiz kaldı. Ceylan Önkol olayı gibi Van'daki olayın sessizliğini ve kimsesizliğini yine Ahmet Altan sayesinde duyduk. Bu durum, hiç lafı dolandırmadan şunu gösterir; Türk devleti temel korkusu olan bir karış toprağı kimseye yedirmem meselesini aslında farkında olmadan o kendine ait vatan parçası sandığı Doğu Anadolu (Kürdistan) topraklarında davranışlarıyla, medyasıyla, kurumlarıyla, eşitsiz adaletiyle doğal olarak kendi korkusunun gerçekleşmesine davetiye gönderiyor. Tıpkı katilin farkında olmayarak iki de bir karakol önünde yürüme psikolojisi gibi. Aynı gün sınırları içinde yaşanan, farklı yerlerde meydana gelen iki çocuk ölümlerine yaklaşımı bunu net olarak tezahür etmiştir. Uşaklı Umut Türk'tü ve gerçek Türkiye sınırlarında yaşıyordu. Van'daki M.Nuri ise Kürt'tü ve içine sindiremediği Türkiye-sinde bulunan Van’da (Kürdistan’da) yaşıyordu.

Türk devleti başkalarını istediği kadar bölücülük yapmakla suçlasın, bir kere kendisi zihniyet olarak o toprakları bölüyor ve bölücülük yapıyor.

Van'daki insanlarda doğal olarak iliklerine kadar Kürt ve Kürdistaniliği hissediyor.

Reenkarnasyon

2010-03-29T02:32:00.003+03:00

Okuduğum kitaptaki kadın kahraman daha önce 86 kez yaşamış bu dünyada. Aslında ne işkence!. Kadın tıkır tıkır geçmiş yaşamındaki hayatlarının bir çok boyutunu hipnoz ile net görüyor. Tuhaf olan bugün nefret ettiği bir kişi eskiden babasıymış. Bir keresinde Alman askeriymiş, Yahudileri öldürüyor ama başka yaşamda ise bir Yahudi kadın olarak yaşamış.Yani kim kime dum duma. Sokaktaki herhangi bir insan ya da düşmanınız önceden çocuğunuz, kocanız, anneniz olabilir. Adem ve Havva metaforuna benziyor. Ama yine de reenkarnasyon kanıtlansa bile hümanizm ve sevginin gelişeceğini pek sanmıyorum. Çünkü gerek dinlerin yüzyıllık kardeşlik fikri ile modern çağın ötekine empatik ilişki ile olan değer verme modelleri tarihte ve günümüzde de gösterdiği gibi hiç bir şey insanın hommo sapiens kökenli dürtülerini değiştirmeyeceğini göstermiştir.

Gotinên Kurdî - Kürd Atasözleri

2010-03-28T22:03:00.009+03:00

Her atasözünün benzeri mutlaka diğer dünya halk deyimlerinde de bulunur. İnsan dünyanın her köşesinde benzer pratikler yaşandığından mantık aynı işler. Atasözleri halkların deneyimlerinden çıkan bilgeliklerdir. Çoğu atasözü kendi zamanın ruhu için söylenmişse de zamana direnir ve daha sonraki bin yıllar içinde de doğruluğu geçerlidir.
Böyle olsa da bazıları da aslında töre, ideoloji, din, ahlak ve iktidar gibi toplumsal kurumların yargıları ile yorumlanıp dilden dile dolaşmıştır. Ve günümüzde de bu toplumsal yargıların mengenesinden çıkan bir sürü ön yargılı ve statü bekçiliği yapan atasözleri vardır. 'Ataların sözüdür..'diye kutsallık biçip ona göre hayatını yorumlayan milyarlarca insan var.
Aşağıda Kürd atasözlerinde de aslında son işaret ettiğim yargılar bulunmaktadır.
Ama sonuçta sağduyu ve bilgelik çoğunluktadır.

-Behr bi devê kûçka heram nabe. - Deniz itin ağzıyla haram olmaz.

-Bela tên serê mêra. - Bela yiğidin başına gelir.

-Bila hespê çê be bila bê nal be. - İyi at olsun da varsın nalı olmasın.

-Bila rû bêşe zik ne êşe. - Yüz acısın, karın ağrımasın.

-Birîndar bi birîna xwe zane. - Yaralı yarasını bilir.

-Çêlîkê mara bê jahr nabin. - Yılanın yavrusu zehirsiz olmaz.

-Deryê xwe bigir cîranê xwe diz dernexe. - Kapını kapa, komşunu hırsız çıkarma.

-Destkê bivir ne ji darê be dar nakeve. - Baltanın sapı ağaçtan olmazsa ağaç devrilmez.

-Dev dixwe rû fedî dike. - Ağız yer yüz utanır.

-Dêhn ne dêhnin; ê ji wan bawer dikin dêhnin. - Deliler deli değil onlara inananlar delidir.

-Dinya li dinyê; çavê gur li mîhê. - Dünya durdukça kurdun gözü koyundadır.

-Dûr bî nure. - Uzaklar ışıklıdır.

-Ê dizya hunguv bike wê mêş pêvedin. - Bal hırsızını arı sokar.

-Gur dîkujîn qîjak dixun. - Kurt öldürür karga yer.

-Her gîha li ser koka xwe şîn tê. - Her ot kendi kökü üzerinde yeşerir.

-Kes nakeve gora kesî. - Kimse kimsenin mezarına girmez.

-Kûçik ji kê bitirse bi wî alî direye. - Köpek korktuğu yana havlar.

-Qantir nazê xwê şîn nayê. - Katır doğurmaz, tuz yeşermez.

-Serê du berana di beroşkêde nakela. - İki koçun başı bir tencerede kaynamaz.

-Şûr kalanê xwe nabire. - Kılıç kınını kesmez.

-Xwedê ji yekîre xera bike diranê wî di pelûlê de dişkê. - Allah birisinin işini bozarsa dişi sütlaçta kırılır.

İman Kıran

2010-03-27T20:38:00.004+02:00

Yaratıcılığın sınırsızlığı.
Din ve ideolojilerin insanlık tarihindeki konumunu her halde bu videodaki mizahtan başka daha iyi açıklanamazdı.

Modern Mitoloji

2010-03-26T02:23:00.002+02:00

Amerikalı sanatçı Kris Kuksi’nin eserleri sıradanlığın çok ötesinde, Popüler kültürle dolu materyalist dünyanın, sığlığı ve gerçeklerden kaçmayı empoze ettiğini düşünen ve korkularımızın etkisiyle yarattığımız yanılsamaları açığa çıkarmayı amaçladığını söyleyen Kuksi, eserleriyle tüm otorite figürlerine meydan okuyor.

'Fantastik Gerçeklik' akımının yükselen isimlerinden biri olarak kabul edilen Kurski, mesajlarını heykellerinin bütünsel yapısı kadar, ince ince işlediği ayrıntılarıyla da veriyor. *

Web sitesi; Kris Kuks

ntvmsnbc.

Linç

2010-03-25T01:43:00.004+02:00

Bu toprakların kadim nüfusu olan Ermenileri ölüme yollayan, Rumları Yunanistan’a, Yahudileri Aşkale’ye süren, Kürtleri Dersim’de kıyıma uğratan ve onları süren, Alevileri Sivas'ta yakan zihniyet bugün de Romanlara saldırmış ve bu durum, “şaşılacak bir şey yok” ya da “vatandaşın haklı tepkisi” aymazlığı olarak kalmamalı. Çünkü bu aymazlık, doğrudan devlet yetkililerinin telaffuz etmekte neredeyse cinsel bir haz duyduğu “tek din, tek millet, tek devlet” benzeri sloganlarla kitleleri yıkıma ve linç güruhuna çevirmeye hizmet ediyor. Ki, linç, en aşikar medeniyet kaybıdır. Linçin sıradanlaştığı, kolektif bir utanç yaratmadığı, infial uyandırmadığı bir toplum, toplum olma vasfını yitiriyor demektir.

Birikim-Ertuğrul Meşe

Hayat

2010-03-23T13:37:00.002+02:00

Hayatı kolaylaştıran şey kanıksamadır...
İyisiyle kötüsüyle kendi koşullarımızı iç dünyamızda sıradanlaştırdığımızda, hayatı da daha tahammül edilebilir ve yaşanabilir kılarız.

Bu arada hayallerimiz, ideallerimiz, normlarımız da yeknesaklaşır, bir kalıba dökülür ve giderek kişiliğimizin parçası haline gelir. Kişi olarak yaşadığımız bu adaptasyon sürecinin bir benzeri toplumlar açısından da geçerlidir. İçine doğduğumuz kültürel ve zihni dünyanın kanıksanması sayesinde, toplum olarak daha 'normal' algılanmaya başlarız. Kurduğumuz siyasi rejimler ise bu yönde zorunlu bir çabanın yansımasıdır. Her ülke genel geçer kabul gören ilkeler doğrultusunda bir yapılanma süreci içine girer ve böylece 'doğrular' pek de fazla irdelenmeden hızla yaygınlaşır.

ETYEN MAHÇUPYAN

Zaman

2010-03-22T00:41:00.001+02:00

Hayat ve zaman yaşıyor!, tıpkı bizim gibi.
Onların içinde mutlu, aşık ve şevk dolu yaşıyor, bir süre sonra ise bizden sıkılıyor ya da beğenmiyor bir tarafa atıyor.

Hiçbir neden yok iken mutlu oluyor ve sonra yine hiçbir neden yokken mutsuz oluyoruz, hayat ve zamanın içinde.

Acaba bir kuralları ve anayasaları mı vardı?.

Newroz

2010-03-21T01:56:00.017+02:00

Newroz pîroz be.
Newroz kutlu olsun.
سه‌رکه‌وتن و سه‌ربه‌خۆیی بۆ گه‌لی کورد

Vergi ve Kürdler

2010-03-20T21:57:00.011+02:00

Van'da kutlanan Newroz kutlamalarından bir fotoğraf.
Fotoğraftaki pankarta ise ‘İşkalcı T.C Kürdistan’dan Defol!’ yazıyor.
İlkokuldan beri ‘bir karış toprağa canım feda’ diyen Türkler için epey tahrik edici bir fotoğraf.
Türkler; ‘Ne demek yani?, biz nasıl işgalci olabiliriz ki!?’ feryatlarını atıyor. Çünkü bırak işgalı ‘onlar(Kurdler) yan gelip yatıyor ve bizim vergilerimizle besleniyorlar’ siteminde bulunuyorlar .
'Nankör Kürdler!, tembeller!, cahiller!…' diyor Hürriyet Gazatesindeki okur yorumlarının yüzde 90’nı. Aynı zamanda Türklerin ortalamasının yüzde 90’nını temsil ediyor.

Dikkat edilmesi gereken konu ise vergi meselesi.
Kürdler o ülkede kapıda dilenen dilenci kendileri ise besleyen ekonomistler oluyor.
Nasıl evinde köpek besleyen birinin sonradan o köpeğin ev sahibini ısırması sonucunda ‘nankör şey’ demesi gibi.
Türklerin Kürdlere bakış zihniyetinin kökeni ev sahibi ve ev hayvanı ikileminin zihniyetidir.
Bu zihniyet düşündüğünü pek sorgulamaz yani Kürdler neden vergi vermiyor? ya da veremiyor? meselesindeki gibi.
Çünkü öyle öğretilmiştir bebeklikten beri.
Bu öğretilenin en baş maddesi ise öğrendiğini sorgulamaması gerektiğidir.

Türk, Öğün, Çalış, Güven.
'Biz senin yerine düşünürüz...' der tanrıları.

Ruh ve iPhone

2010-03-19T22:39:00.000+02:00

Ölen bir insanın vücudu 21 gram hafiflenir söylentisi vardır.
O azalan 21 gram ise ruhtur denilir.
Ruh olsaydı 21 gram mı olurdu?, olurdu tabii neden olmasın ki!.
Ufacık iPhone telefonun hafızası yüzlerce sinema filmini kaydediyor ama insan beyninin hafızası sadece 32 mb'tır. Yani bir filmi bile kaldırma kapasitesi yok.
Eğer tanrı gerçektende ustaca zarını oynamışsa ve ruh denilen şey bir elektirik akımından oluşuyorsa bu ruhun 21 gram olması mantıklıdır.
Bu tanrıdır sonuçta, çılgınlıkları bilinmez.
Teknolojinin ilerlemesi, özellikle dijital ve nano teknoloji tanrının olası hamlelerinin ip uçlarını veriyor.

Vicdan

2010-03-12T01:35:00.000+02:00

Doğa, dengesini vahşet üzerine kurmuştur. Bütün canlılar kendi çıkarları için başka canlıları parçalar, öldürür, yok ederler. Bu vahşette bir masumiyet vardır. Çünkü bunu içgüdüleriyle, yaşamlarını sürdürebilmek için yaparlar. Doğa, onlara böyle yapmalarını emreder.

İnsanlar da bu vahşetten paylarını almışlardır. Bütün canlılar gibi onlar da vahşidirler. İnsanları, diğer canlılardan ayıran iki önemli özellikleri bulunur. Birincisi, bu vahşete kendi akıllarını ve bilinçlerini katıp, doğanın masum vahşetini, günahkâr bir kötülüğe çevirirler.
İkinci özellikleri ise bununla tam anlamıyla çelişir. İnsanlar, zayıfların ve güçsüzlerin haksızlığa uğramasına karşı çıkan bir başka güdüye sahiptirler. Buna vicdan deriz. Hangi ırktan, hangi dinden, hangi kültürden olursanız olun bir adam bir çocuğu dövdüğünde buna isyan edersiniz.

Bütün hayatımızı, bütün kişiliğimizi, bütün varlığımızı, doğuştan sahip olduğumuz bu özelliklerimizden hangisine sahip çıktığımız, hangisini besleyip büyüttüğümüz belirler.

Bazıları, kötülüklerini ve vahşetlerini sınırsızca kullanırlar. Kendi kısa hayatlarını biraz daha iyi yaşamak, biraz daha zengin olmak, biraz daha güçlü olmak için başka insanları ezer, aşağılar ve öldürürler.

Bazıları, bu kötülüklere katılmazlar. Vicdanları buna izin vermez. Ya da kötü olacak cesaretleri yoktur. Onlar, kötülükleri tasvip etmez ama bu kötülüğe karşı da çıkmazlar.

Bazıları da, sadece vicdanlarını dinler, kendi çıkarlarından vazgeçer ve güçsüz olanları korurlar.

Kötülüğün ve vahşetin “mantıklı” bir nedeni vardır. Onlar bunu kendi çıkarları için yaparlar. Ve biz, kendi çıkarlarımız için yaptıklarımızın mantığa uygun olduğunu düşünürüz.

Vicdanın ve iyiliğin ise mantıklı bir nedeni yoktur.

Belki de bu yüzden Kant, “Ben yıldızlara ve iyiliğe şaşarım” demiştir.

İyilik, gerçekten de şaşırtıcıdır. Doğanın canlılara yüklediği bencilliğe ve vahşete aykırıdır çünkü.

Tarih, mantıklı kötülüklerle, mantıksız iyiliklerin dövüşüne şahit olmuştur her zaman.

Bu savaş hâlâ sürüyor.

Ahmet Altan

Werther

2010-02-01T01:41:00.000+02:00

Gözyaşlarım, Ryno, ölüler için, sesim mezar sakinleri için. Narinsin tepede, güzelsin fundalığın oğulları arasında. Ama sen de düşeceksin Morar gibi ve oturacak mezarında yas tutan. Tepeler unutacak seni, yayın yerde kalacak gerilmeden.
....
Daracık şimdi evin! kapkaranlık yerin! üç adımda ölçüyorum mezarını, ey sen! sen ki öyle yüceydin! yosun başlı dört taş tek belleğin, yaprağı dökülmüş bir ağaç, rüzgârda fısıldaşan uzun otlar, avcıya güçlü Morar'ın mezarını işaret ediyor.
Sana ağlayacak bir ana, sevginin gözyaşlarıyla bir kız yok. Seni doğuran ölü, Morglan'ın kızı düştü.
...
J.Wolfgang Goethe - Genç Werther'in Acıları

Bekleme

2010-01-22T23:06:00.001+02:00

Foto: Otobüs durağımın yanı-Annecy

Hiçbir şey beklemeyenlere ne mutlu, hiç hayal kırıklığına uğramazlar.
Alexander Pope

Meryem Sökmen

2010-01-10T02:07:00.001+02:00

"İlköğretim öğrencisi Meryem sınıfta olduğu sırada, bir not yazarak arkadaşına verdi. Üzerinde 'Seni seviyorum' yazılan nota öğretmen el koydu. Öğretmenin notu okul müdürüne vermesi üzerine, Meryem'in köy korucusu olan babası okula çağrıldı ve durum bildirildi.

Öğle saatlerinde yaşanan olaydan sonra eve gönderilen Meryem'in intihar ettiği iddia edildi.
Meryem Sökmen'in ölümüne neden olan korucu babası Muzaffer Sökmen'e ait silahın da askeri yetkililer tarafından değiştirildiği iddia edildi."
Gundem-online.net

Yine tanıdık bir hikaye!.
Bu hikayede kötü adamın korucu bir baba olması gerekmiyor.
Seni seviyorum düşmanları her yerde ve 'meşru' gerekçeleriyle her gün bu
cinayetleri gerçekleştiriyorlar.
Aradaki fark ötekilerin yaptığı yobazlık ve katliam olur, bunu eleştiren iyilerinki ise 'haklı'
ve 'yüce' bir nedenden dolayıdır.

Fernando

2009-08-15T00:05:00.010+03:00

Çocukken kimselere soramadığım, kafama takılan problemler oluyordu.
Mesala ilkokuldayken sabahları okula gitmek bazen çok zoruma giderdi, çünkü hep evi özlerdim ve kendi kendime "neden okul için dışarıya gidiyoruz ki evde annemiz bize eğitim versin işte" gibi sitemlerde bulunurdum.
Aslında yabana atılacak bir fikir de değilmiş yani, şimdi bize verilen eğitim sistemlerini görünce bayağı akılcı bir radikal ütopyamış.

Yine o zamanlar her akşam TRT'de çıkan Manuela dizisindeki zengin Fernando'nun her sabah siyah çantasıyla Manuela'yı öpüp işe gitmesini bir türlü çözemiyordum. "Bu adam zengin neden çalışmaya gidiyor ki?, otursun işte evde ve karısı mutlu olsun".. gibi.
Komik olan tarafı ise bugün de o zengin dediğim adamların sabah erkenden işe gitmelerine hala anlam verememem.

Demek ki yedisin de insan ne ise yetmişinde de bazen hala aynı düşünüyor.

Avupa masallari

2009-08-14T23:35:00.010+03:00

Sabahın körü, işe gitme stresi ile barda kahvemi yudumluyorum.
Karşı masada esmer bir adam bana bakarak gülüyor ve daha da stres oluyorum.
Rahatsızlandığımı görmüş olacak ki ;
"Türk müsün gardaş?" diyerekten hemen havayı yumuşaltmaya çalıştı.
"Hayır Kürdüm!" dedim.
İçgüdülerim ve sezgilerim bir türlü ısınamadı adama, sağa sola bakıp gülüp duruyor.
Az sinirli ve ironik bir dil ile sataşmaya başladım;
"hemşerim bu yabancı memlekete sabahın köründe gülmenin sırrını bize de açıkla hele"….dedim.
"Tabii gardaş lafı mı olur. Bak, sabah kalkar kalkmaz 2 rekât namaz kılacan ardından bal ile zeytin yiyecen ve iş yerine gidinceye kadar sigara içmeyecen...."
Tabii o bunları anlatırken ben içimden bir sürü küfür savurdum, küfürü önerilerine değil sahtekârlığına savurdum. Avrupa bu tür magandalarla dolu çünkü.

Bunları niye yazdım?. Dedim ya içgüdülerim adama ısınmadı ve akşam haklı çıktım. Kahramanımızı yine aynı barda barmen kıza asılırken yakaladım.
Demek ki mesele iki rekât namaz değil, Fransız barmen kıza olan fingirdeşmesinden geliyormuş sabahın köründe gülmeler.

Türkiyedeki İslam maskesi altında yapılan hamasetleri çok gördüm ama Avrupadaki gibi iğrenç olanına hiç tanık olmadım.

Şilve

2009-08-11T20:55:00.010+03:00

DTP başkanı Ahmet Türk'ün şilvesi ile makalelerinde dalga geçen Hüriyyet gazetesinin yazarlarına en iyi cevap hiç okumadığım ve hiç ummadığım Yeni Şafak gazetesinden Salih Tuna'dan geldi;

"Anadilinde konuşmayı yasaklayacaksın, senin anadilinde konuşunca da dalga geçeceksin!
Anadilde konuşmasını yasak ettiğiniz insanlardan Zeki Müren Türkçesi mi bekliyordunuz lan siz?."

Ne denilir? Ağzına sağlık Laz Salih.

Işık ve Müzik

2009-08-09T04:11:00.013+03:00

Daha önce de havai fişek gösterileri izlemiştim ama sadece havai fişekti işte.
Gökyüzünde ışık demetleri patlar ve heyecanla izlerdim.

Ama bu gece Annecy'de izlediğim havai fişekler bir gösteriden çok ışık ve müziğin birleşiminden oluşan bir masal ve ruhun dışavurumuydu. Zaten gösterinin teması da "Le voyage extraordinaire de Marco Polo" yani Marco Polo ve Olağanüstü yolculuğuydu.
Havai fişek gösterimindeki müziklerde buna uygun olarak Marco Polo'nun yolculuk çıkışı olan Avrupa klasik müziklerinden, Venedik, Anadolu, Mezopotamya, İran, Orta Asya, Gobi Çölü ve Çin'e uzanan notalarla ışığın yansımasıyla masal anlatıcılığı gerçekleştirildi.

Gösterinin en harika tarafı ise yolculuk sırasında Marco Polo'nun uğradığı yerlerin etnik müziği ile oralardaki yaşadıklarının ritmini havai fişeklerle yansımasıydı . Hüzün, zorluk, mutluluk, aşk.....hepsi ışığın rengi ve tonajında okunuyordu.
Bence en harika an Goran Bregoviç'in Ederlezi parçası ile ışığın anlatıkları oldu.
Ederlezi parçası herhalde başka zaman kulağıma bu kadar hoş gelmezdi.

Müzik dedim de, o anlarda gözüme çarpan nahoşluklar da vardı. Mesela kulağında MP3 çalar ile kadınları kestiren ve "ulan bu gavurlar buna bakıp ne ediyorlar"...depreşmelerinde bulunan Türkler gibi.

Sonra, gösteri bitti ve aklıma gelen şey ise; 'insan tanrı gibi bir şey herhalde, halbuki bana öğretilen itaat et ve cennete git' olduğuydu. Ama bu gece insanların müzik ve ışık ile yaptıkları zaten o büyük tanrının cennetine benziyordu.
O zaman insanda da tanrının bize vaad ettiğinin aynısını yapabilme tanrısallığı vardı.

**Fete du Lac d'Annecy 2009

Kendini vazgeçilmez sanma

2009-08-08T01:21:00.013+03:00

Kendini vazgeçilmez sandığım zamanlar geride kaldı.
Halbuki 'ben olmasam bu çark yürümez' dediğim çarklar yürüdü.

***

Eski neslin yeni nesile 'dünyayı yıkacağı' ya da 'altından kalkamayacağı' gibi bir öfke ve acıma hissi vardır.
Ve hep çocukları için 'mutlu bir dünya' bırakmayı düşünürler.
Bunun için savaşırlar ve kanlarını dökerler.
Her şimdiki anda yaşayan vazgeçilmezler sanki anahtar kesin bu sefer onlarda hissi ile hareket ederler. Bu, kendini vazgeçilmezliğin tarihten beri katlanarak büyüyen toplumsal biçimidir.

Bu sefer 'mutluluk' denen şey gelmediği için kendini vazgeçilmez sanan babalarının yerini her zaman kendini vazgeçilmez sanan çocuklar alır.
Bu döngü yüzyıllarca dolanıp durur.

Mezarlıklar, kendini vazgeçilmez sananların kitlesel ülkesidir.

***

Ben, kendini vazgeçilmez duygusunun trajik ve ironik büyüsünün idrakı için genelikle mezarlıklara bakarak değil dağların yüksek yamaçlarındaki yosun tutmuş kayalıkların yanına giderek ve onlara gözlerimi dikerek idrak etmeye çalışırım.
Bin yıllarca o kayalıklar nelere ve ne vazgeçilmezlere şahit ve tanık oldu.

Alp ve Zagros kayalıklarının dilli olsaydı tüm tarih ve yazınsal metinler vazgeçilmez bir şekilde kendilerini çöplükte bulurlardı.

Fransız Barmen

2009-08-06T03:41:00.008+03:00

Çocukluğunuz TRT'nin Fransızlardan satın aldığı Yakari, Kayıp Dünyalar, Clementine ve Calimero gibi çizgi filmlerin fantastik dünyasıyla yeşerir hatta Kayıp Dünyalar filmimin jenerik müziğini hala otuzlu yaşlarda içgüdüsel olarak banyo yaparken ıslık niyetine çalarsınız.
Ama Fransız barmenin kibar ve bir o kadar da oryantalist bakışları altında biranızı yudumlamaktan kurtulamazsınız.
'Neden kardeşim?'.
'Senden farkım ne? seninle aynı çizgi filmleri ve jenerik müzikleri dinleyerek büyüdük' diyeseniz gelir ama diyemezsiniz!.

Bu durum kültürlerin evrenselleşmesi ve yeryüzünün herkesin ortak değerleri olduğu büyük bir köy olma hayallerinize her seferinde darbe vurur.

Suçlu ise tabiki içimizdeki karşılıklı sahtekarlıklarımızdır.

Ölümsüzlük

2009-08-05T03:13:00.007+03:00

Ölümsüzlük tahakkümdür!.
Baskıdır!.
İktidar olmadır!.

Gelecekteki, kendi zamanında ve mekânında yaşayacak bireylerin hakkını ipotek altına almadır.
Başkasının yaşam alanını ve ruhunu kolonileştirmedir.
Kendi zamanını yiyip bitirip ölen ve kendisinin olmayacağı bir zamanda da ismini, statüsünü yaşatarak gerçek beden ve ruhların haklarını elinden almaktır ölümsüzlük.

Etrafta bugün yaşayanlardan ziyade geçmiş zamanların ruhları daha kutsal, ilahi, kahramanca ve değerli yaşatılıyor.
Heykellere, bayraklara, kahraman ulu adamların miras değerlerine, mitlere, ideolojilere……verilen parayla bir çok aç insan doyar.

Geçmişte kendilerini ölümsüzleştiren tanrıların, kralların, kahramanların, komutanların, ilahi önderlerin…… yükümlülüğü altında kıvranıyor bugünküler.

İnsanlığa yapılacak en iyi iyilik ; gelecek nesle töhmet ve feragat altına bırakmayacak bir mirastır.

Yaşa! ve sessizce çekilin, ölümsüzlük adayları.

Rüzgâr

2009-08-03T01:38:00.005+03:00

Soğuk ve rüzgârlı bir gece.
Arkadaşımla dere kenarında duruyoruz, sessiz ve dalgın.
Benim ona anlatacağım bir şey yoktu, onunda bana.
Rüzgârın sesini dinliyor ve ağaç yapraklarından çıkardığı seslere kesilmiştik.
Sesler de insansı şeyler vardı sanki; bağırmalar, gülmeler, kızmalar, şarkı… söylemeler.
Gece ve rüzgâr resmen hayat halindeydi.

Arkadaşımla konuşacak hiç bir şeyimiz yoktu, ama gece ve rüzgarın konuşacakları bayağı çok şeyleri varmış.
Bizde sessizce onları dinledik.

Paradoks

2009-08-02T01:04:00.008+03:00

“Gezgin dünyayı dolaşmış ve mutluluğu tekrar tahta kulübesinde, karısı, çocukları ve sofrasındaki tas çorbada bulmuş” diyordu Goethe.
Öyledir aslında!, ama 'gezgin' olmadan da bunu bilmek ve yaşamak imkansız.
Hayatın acımasız paradoksu.

****

Ölümle yüz yüze geldikten sonra hayat insan için artık bir anlamı olmayan görüntüler, sesler, debelenmeler... vb. yığını, kirliliği olup çıkar.
İnsanı hayatta tutan, 'ölüm' denen karanlık, gizem, yok oluş ve bitiş çizgisine karşı olan dirençtir.

Ama o 'ölüm' denen dağın ardındaki gizemin sınırında az buçuk yürüdükten sonra artık o ölümde, hayatta insan için bir şey ifade etmez olur.
Bu; bunalım, depresyon, boşluk... değildir, daha çok bir gemi seyahatindeki heyecan ve sıkıntılar içinde limana doğru beklenen sıkıcı zamanlardır.

Her şey artık gözünüzde aşırı toy, ham ve bir sürü gereği olmayan fani işler olur.
Tıpkı mistik şiirlerdeki gibi her şeye dingin kalırsınız.
Bu da birçok şeyi kaybetmenize neden olur, dışarıdaki doğa'dan değil içerdeki hemcins türünüzle.
Onun derdi başka.
Senin ki başka.
Avantaj yanı ise artık tüm nesnelere, olaylara sakin ve olduğu gibi görmenize neden oluyor.

İşte bu da insanın sürekli merak ettiği ölüm ile karşı karşıya gelip ve biraz onu tanıması ve ardından acımasızca hayatınızı 'sıradanlaştıran' paradoksun hayal kırıklığıdır.

Yani bazı şeyleri perdenin arkasında bırakmak gerek, perde arkasında olan gizem yerinde güzeldir.

Mevlana ve İkonlar

2009-08-01T01:35:00.011+03:00

Hayatta bazı şeyler bilgisayarımdaki masaüstü ikonları gibiydi.
Mausu çift tıkladığımda ikonların ardında tuhaf bir dünya ortaya çıkıyordu.
Tıklamadığımda da güzel duruyorlar aslında, özellikle microsoft vista ikonları.

2007 yıllı UNESCO tarafından Mevlana yıllı seçilmişti. Güzel tabii, ama bu Mevlana yıllı'nı seçen zatlar, yığınların elinde dolaşan, anladığı Mevlana'yı değil; Goethe, Hegel, Kant… ın anladığı sevdiği Mevlana idi.

Yani iki Mevlana vardı, biri uzaktan bakınarak ikonlaşmış Mevlana birde ikona çift tıklanarak içinde barındırdığı dünyayı anlatan Mevlana.

Artık Mevlana eşittir; semazen gösterisi, türbesini ziyaret, elbiselerini öpmek… bu uzaktan ikonlaştırılmış Mevlana'dır. Tıklanmadan, ikonuna bakınarak anlam biçenlerdir.

Birde Mevlana'nın gerçekten ne dediği, neye hizmet ettiği, felsefesi.... ikonuna tıklayarak anlayanlar.
Ve doğrusu olan tabii.

Aslında birçok kişi bu Mevlana denen ikonu tıklasa devlet, iktidar, İslam, milliyetçilik…vb. karşıtı tezler ile karşılaşırlar.
Ondan dolayı Mevlana ikonu mausla pek tıklanmayanlar arasındadır.
Tıpkı diğer ikonlar gibi.

İkonlar; hayatımıza ve kendimize karşı diktiğimiz korkuluklardır.

Gece

2009-07-31T18:39:00.008+03:00

Nefesim daralıyor, kendimi hemen dışarıya atıyorum.
Gece, sis, dağ ve soğuk bir rüzgar.

Biraz sakinleştiriyor karanlık beni, bir an için gözüme giren imge kirliliğini engelliyor. Bedenim ile ben baş başa kalıyorum.

Bir sigara yakarak dikkatimi yıldızlara veriyorum. 'Dışarıdaki dünya ne kadar büyük, biz ne kadar basitiz!.'
Gündelik hayatın devinimleri aklıma gelerek, sinirleniyorum.
'Neden her seferinde yukarıdaki gece resmi asaleti, arılığı, büyüklüğü canlandırırarak ve öte taraftan bu gezegeni ise kirlilik hissi uyandırır bizde!?.'

Başımı aşağı indirerek, buruk bir tatla sigaranın izmaritini ezip tekrar gezegendeki tiyatro rolüme geri dönüyorum.

Boynuz

2009-07-30T02:39:00.002+03:00

Herkes bir yerlerinin çıkıntısıyla dünyayı yorumlar ve bu yetmezmiş gibi bu çıkıntısının en hakkikat ve erdemli olduğuna dair ötekine dayatmaya ve kanıtlamaya çalışmasıdır. Bu çıkıntılarımızın en tehlikeli sivilceleri ise inanç ve ideolojilerimizdir. Hani şu uğruna bol bol kan döktürülen kutsal yorumlamalarımız.
İşte sanırsam felsefe ya da filozofların tarihte yaptıkları da burunlarındaki boynuzdan öte, kendisinin ötesinde var olan gerçeklik arayışıdır. Kimbilir!.

Yol

2009-07-29T01:59:00.002+03:00

Hayallerimizin peşine düşmek...!
Kaybetsek bile "evet başaramadık ama en azından hayalimin peşine düştüm ve ne olduğunu tanıdım" deriz veya derdik!.
Zaten hayat denilen şey de bize öğretldiği gibi cennet, ütopya diyarı, özgür ülke, gaye, erdem vb. değilmiş ki!?.
Bu, ölülerin ve ihtiyarların bize kurduğu bir tuzak-mış.
Ya da tarih ve töre.

Hayat, bizzat giderken etrafımızda gördüğümüz, paylaştığımız, mutlu ve acılarımızın ta kendisiymiş.
Yani yolun kendisi tüm amaç ve gaye miş ! ........

İnce Mehmet

2009-07-14T01:34:00.002+03:00

İnce Mehmet artık kendisini tanımıyordu, “Bu ben miyim gerçekten!?” deyip dururdu kendince. Çünkü kendisini başkaları yaratmıştı, kendisi olmaya hakkı yoktu!. Halbuki kahraman kendisi olabilendi, bundan dolayı İnce Mehmet hep mutsuzdu. Birileri ondan hep ağaları öldürmesini istiyor ve dayatıyordu, değilse “sen İnce Mehmet olamazsın” diyorlardı.
İnce memet ise paradoksun farkındaydı “bir abdi ağa giderse başkası gelirdi, bunun sonu yok ki!” derdi.

***

Delilik ile dehalık arasında çok ince bir çizgi vardır.
Tıpkı özgürlük ile tanrı gibi.
Tüm özgürlük söylemlerin tanrı,iktidar,güç... olması ince bir çizgidedir. Zaten tarihte gerçekleşende bu yanın çoğunluğudur.
‘Özgürlük’ kanından doğmuştur iktidar ve tanrılar.
İnce mehmedin gördüğü bu paradokstu işte.
Abdi ağalar(tanrılar,iktidarlar) ölür,öldürülür yenisi daha güçlü olurdu tekrar.

Diğer paradoks ise herkesin bunu bilmesine rağmen kendisinin getireceği özgürlüğün en saf, has ve temiz olduğuna kendisini inandırmasıdır.

Hac

2009-07-09T21:48:00.002+03:00

Simyacı romanındaki yokuşun yukarısındaki kristalci dükkanın sahibi; “benim yaşama nedenim bir gün hac'a gitmek” diyordu.
Çoban ise “git öyle ise” demişti, ama kristalcinin cevabı hazırdı “evet giderim, ama ya sonra!?, yaşama nedenim kalmaz.”
İnsan olarak işte bu kadar kırılgan ve zayıfız.

Se7en

2009-07-07T21:05:00.002+03:00

Yedi(seven) adlı film.
Cinayet dedektifi Morgan Freeman'ın diyalogları ve duruşu dikkatimi çekti.
Temkinli bir polis, altan hayatı lanetleyen, ironiğe alan, anlamsız ve gereksiz bir şey olduğu… gibi bir duruşu vardı. Freeman, iş ortağı Brad Pitt'in karısı ile özel bir konuşma gerçekleştirir ve kadın; “hamileyim, bir çocuk istiyorum…. Sence kocam buna tavrı nasıl olur..” gibisinden cümleler. Freeman kadının sorusuna karşılık çelişkili durur, 'kendisininde bir zamanlar sevgilisi olduğunu aynı şekilde hamile kalmak istediği ama kendisinin bunu kabul etmediğini' Pitt'in karısına açıklar. Freeman konuşmasının devamında; “aklım almıyor, ben bu dünyaya (sokağı göstererek) nasıl bir çocuk getirebilirim!?”.

Freeman, bunu yılların cinayet uzmanı olmanın (kan, ceset, vahşet…) tecrübesiyle söylemişti. Sonuçta o kurbanlarda bir zamanlar çocuktu, masumdu ve kendiside onlardan birisinin babası olabilirdi.

Hayatın her alanında böyledir, gerçekle karşılaşma bambaşka bir şeydir. Yeşilçam filmlerinde orospu,mafya,pezevenk…vb. hep çocuklarını, kardeşlerini ellerinden geldiğince kendi yaşamlarında uzak tutar, sürekli onların hayatından kaygı duyar, kendisi gibi bir yaşamlardan ziyade okul,memur… hayatlarda tutmaya çalışırlar.
Hayatın en dip soğuk ve pis duvarını görmüşlerdir.

Ve biz insanlar çoğumuz bununla karşılaşmadığımız için türümüz devam ediyor!. Hepimiz o Freeman'ın çarptığı duvara çarpsaydık, insan denen soyun devamlılığı biterdi.

Bundan dolayı, hayatın devamı için, yeni başlangıçlar için bazı şeyleri bilmemek gerek.
Mutlak bilgi; hayatın ve türümüzün sonudur.

Madem artık hayattaysak!, Freeman bu kez tuzağa düşen arkadaşı Pitt'i kurtarmak için tekrar yaşama nedeni bulur "hayat güzel değil ama uğruna savaşmaya değer" diyerek yine sokaklara dalar.

Newroz

2009-03-21T11:23:00.002+02:00

Senelerce senelerce evveldi

Bir deniz ülkesinde
Yaşayan bir kız vardı bileceksiniz
İsmi; Annabel Lee
Hiçbir şey düşünmezdi sevilmekten
Sevmekten başka beni
O çocuk ben çocuk, memleketimiz
O deniz ülkesiydi
Sevdalı değil karasevdalıydık
Ben ve Annabel Lee
Göklerde uçan melekler
Kıskanırlardı bizi
Bir gün işte bu yüzden göze geldi
O deniz ülkesinde
Üşüdü bir rüzgarından bulutun
Güzelim Annabel Lee
Götürdüler el üstünde
Koyup gittiler beni
Mezarı oradadır şimdi
O deniz ülkesinde
Biz daha bahtiyardık meleklerden
Onlar kıskanırdı bizi
Evet! Bu yüzden "Şahidimdir herkes ve deniz ülkesi"
Bir gece rüzgarından bulutun
Üşüdü gitti Annabel Lee

........
.Edgar Allan Poe

Ötekiler

2009-02-10T04:57:00.002+02:00

Kaygısız ve sorumsuz bir poz.
Hatta inceden bir dalga geçme.
Çünkü o hala yaşanmayan bir gelecekten habersiz, hayatın tümünü şimdi algıladığı gibi sanıyor.

O 'doğu' dediğimiz ya da onların deyimi ile kurdistan'dan bir kare.

Oralarda böylesi bir pozu sadece bir çocuk verir!.
Büyüklerde bu gülüşün biteli epey oldu sanırsam.

Ve o hergün sokağımızda, işyerimizde, otobüste.... gördüğümüz insanların yüzlerinde neden bu çocuğun kaygısız, uçuruk gülüşleri değil de hep asabi, biçareli yüzlerin dolaştığını daha yeni yeni tv'lerde öğreniyoruz.

Asit kuyuları ve kemiksiz cesetler!.
Çocuğunun ziyaret edecek mezarı olmayan anneler ve babalar.

Yine de sabırlıymışlar, o kadar acımasız hayatlara rağmen.
Ve bize karşı tahammül etme erdemliliklerine.

Hayat mı aşk mı ?

2009-02-01T23:02:00.004+02:00

Fransa da aşk, gereğinde fazla doğal ve dingin.
Hatta sanki aşk kelimesini gereksiz mi yapıyorlar ne!?.
Neyse....
Otobüsteki birbirine sarılan iki gencin fingirdeşmeleri partner bir ilişkiden ziyade, aynı zamanda aşk olan nüveleri de görerek sakince izliyorum.
Fingirdeşme ile aşk arasındaki farklılığı ise sezgilerimle hissediyorum, açıklaması yok.

Birbirilerine bakışları; Türkiye'deki gibi yiyici, 'ömür boyu sen benim' veya 'ben seninim' gibi değil.
Dedim ya! çok doğal, yani beş dakkika sonra ayrılmaları yan cepte ve sonucunda bunalım ve arabesk'te onlara çok uzak olduğundan eminim.

Ortadoğuda da aslında bundan çok farklı değil.
O büyük aşk dedikleri Leyla ile Mecnun......ve diğerlerinin masal olduğunu zaten taa genç yaşlarımda anlamıştım.
Diğer intiharvari ve arabeske sürüklenenler ise aşk denilen o duygusal olgudan ziyade, aşk gerçeğinin toplumsal-bireysel bir onur ve namus meselesine getiren bin yıllık politikalarından, törelerinden kaynaklanmasıdır.
Kadın vajinasına bağlı olan toplumsal ahlak ve hukuk gibi.
Değilse aşk Ortadoğuda da, Fransadaki o otobüsteki iki gencin aşkından çok farklı yada yüce değil.

*****

Aşk konusunda realist olmama neden olan şey, yaşadığım deneyim ve çok eskiden izlediğim Hayalet (Ghost) filmidir.
Şiirlerin ve şarkıların ne kadar yalan olduğu konusunda o film bende flaş etki yapmıştı.
"Senin için ölürüm, sensiz yaşayamam....." gibi cümleler sahtekarlığın kanıtıdır Ortadoğuda.
Bunun gibi boş lafların saçmalığı batı dünyasında tedavülden kalkalı bir kaç yüz yıllı buluyor.
Ghost filminde ölen erkek kahraman Sam, öte dünyaya gitmeden önce güzel aşkı Molly ile vedalaşır.
Melekler adamı yukarıya çağırırlar, bu aynı zamanda öte dünyanın varlığınıda ispatlıyordu.
Ama güzel kız bunu görmesine rağmen çocuğu tek başına öbür dünyaya postalar!!, nedeni ise kendiside ölünce zaten 'orada buluşacaklarımıyş'!.
İyi de ne güzel bir ışık gökyüzünde süzülüyor, ne var bu dünyada sanki, aşkınla gitsene.
Ama..
Aşk; dünya ve hayat kadar tatlı olamaz.
Cennet gerçekte olsa veya inansakta.

Davos

2009-02-01T04:21:00.002+02:00

Davos köyünde her yıl yapılan şu gereksiz! toplantı Dünya Ekonomik Forumu'nda bu yıl modern bir 'Selahattin Eyyubi' çıkışına sahne oldu.

Ortadoğu bayram ediyor!.
İsrail savaşı karşısında hadımlaştırılmış, bastırılmış, turşuya konulmuş... duygular, Erdoğan'ın Davos çıkışıyla biraz deşarj olmuşa benziyor.

Bu, biz ortadoğulu erkeklerin, kadınların gururlanacağı bir olaydan ziyade, utanılası bir durumdur.

Daha öncede Iraklı gazetecinin Busha ayakabı fırlatması bu duyguları rahatlatmıştı.

Irak'ta birbuçuk milyon, İsrailde binler.... ve bizlerin modern 'Selahattin Eyyubileri' işte biri ayakabı fırlatıcısı-ki dek getirmedi hedefi, birde 12 dakkikalık Davos'taki Erdoğan'ın mahalle delikanlı çıkışı.
İşte utanılması gereken yanımız burası.

Biz ortdoğuluların özgürlük ve refahı, artık Donkişot fenomenlere kaldı ne yazık ki.

Craig Ewert

2008-12-11T21:57:00.003+02:00

İsviçre’deki bir ötanazi kliniğinde hayatına son verilmesini isteyen ve 2 yıl önce elma suyu içine katılmış ilaçlarla hayatına son verilen
Craig Ewert’in ölüm anı beni çok etkileyen bir olay oldu.

Hayat ne kadar garip.

Her şey bir tarafa yani Ewert’in ölüme yaklaşım felsefesi, karısıyla o
kararı alma ortaklığı, karısının onu son yıkayışı, son cümlesi olan "teşekkür ederim"... her biri bir fenomen ama asıl dikkatimi çeken bakışları oldu.

İnsan ne kadar güçlü olursa olsun ve ölümünde üzerine korkusuzca gitsin her zaman o gizli, derindeki mahzun ve buruk tat işte böyle gözlerde kendini gösterir.

Ben bu bakışları korkusuz, güçlü, ölümle dalga geçen 'kahramanlar'da da görmüştüm.

Denilir işte "hayat tatlı ondandır".
Pek sanmıyorum, hayatın tatlı olmasından gelsin.
Bu daha çok bence nedeni açıklanamayacak derindeki karanlık içgüdülerden gelen bir şey olsa gerek

Kitap

2008-11-08T23:12:00.002+02:00

"Ben bu dünyayı anlayamadım
Niyetlendim de altından kalkamadım..."

Şeyh Bedreddin en sonlarda tüm kitaplarını bir nehire fırlatmış?!.
Ne güzel!.
Kimbilir ne kadar rahat ve dingin olmuştur.
Benim öyle halihazırda nehre atılacak kitabım yok-ki memlekette nehirde kalmadı- ama dingin ve huzur için bir şeyleri atmak benimde içime doğdu artık.

İştar

2008-04-03T02:48:00.003+03:00

Aşk tanrıçası iştar'ın bir şiiri.
Eski zamanlarda aşk ve erotizmde insanlar sonraki hemcinlerinden daha esnek ve inceymişler.
Bugün ortalık insan mühendisi, ahlak dervişi, RTÜK, devrimci vb. kurtarıcılarla dolu.
Demek ki Gılgameş,İnnana,İştar'dan sonra Adem, Havva, İbrahim, muhhamed ve isa gibi mühendislerle insanlık bayağı spastikleşmiş.
Bu kadar önlem, kural ve yol gösteriliyor.

Akıl ve düşünce bizi özgürleştirdiği kadar bir o kadar da gericileştirmiş ve yobazlaştırmış.

Damadım, kalbimin sevgilisi.
Güzelliğin büyüktür baldan tatlı.
Aslan, kalbimin kıymetlisi.
Güzelliğin büyüktür baldan tatlı.
Benim değerli okşayışlarım baldan tatlıdır.
Yatak odasında bal doludur.
Güzelliğinle zevklenelim.
Aslan seni okşayayım.
Benim değerli okşayışlarım baldan tatlıdır.
Damadım benden zevk aldın.
Annem söyle sana güzel şeyler verecektir.
Babam, sana hediyeler verecektir.
Sen beni sevdiğin için.
Lütfet bana okşayışlarını.
Benim Tanrım, benim koruyucum .
Tanrı Ellil'in kalbini memnun eden Şusin'im.
Lütfet bana okşayışlarını

İştar

m.ö. 5000 yıl
1889 yılında, Bağdat'ın 150 kilometre uzağındaki Sümer kenti Nippur'da bulundu,
Sümerolog Samuel Noah Kramer tarafından çevrilmiş.

Benzersiz

2008-04-02T03:29:00.003+03:00

Modern parçacık fiziği kuantum diyarında madde, kurallar ve sınırlar yokmuş!.

Bu da yaratılışımızın bir parçası olan bedenimiz, beynimiz, kan ve DNA ötesinde et ve madde olmayan bir şeylere işaret ediyor herhalde.

O halde, her insan bedenen ve düşünce olarak birbilerine benzese de aslında kişi olarak kendi olasılık dünyasında bambaşka ve benzeri olmayan bir varlıktır.

Demek ki başka bir insanın düşüncesi ile yaşamak, algılamak kendimizden bir o kadar da uzaklaşmaktır.
Tarihsel yalnızlığın gizemi buradadır belki.

Tarih boyunca insanlar başka insanları kendinde yaşattı, kendini unuturcasına.

İnsanlar dünyaya kendi ham bakışından ziyade kültür, ideoloji, din, inanç, aşk....benzeri başkaların ruhlarıyla dünyaya bakıyor, yaşıyor ve bir oluyor.

Sonuç: insanlık görece hala ilkel bir aşamayı yaşıyor.
Din, ideoloji, tanrı, politıka, kültür, aşk... gibi fenomenler insanlığın daha aşması ve içinden atması gereken viruslardır.

Özgürlük

2008-03-19T19:05:00.002+02:00

Özgürlük tanrı kadar sosyolojik bir fenomendir.

Tanrı ne kadar gerçek ve temiz ise özgürlükte o kadar. Ne kadar acımasıza özgürlükte o kadar.

Tüm kutsal kitapların ‘kutsallığı’ ve ‘yüceliği’nin içinde, milyonlarca masum insanın kanı vardır.
Bu özgürlük içinde geçerlidir.

İnsanlık tarihi insana yaşanılabilir, mutlu, huzurlu, sevgi, kardeşlik vb. kavramların adresini daima tanrı ve özgürlüğü göstermiştir.
Ama gel gör ki tüm esaretler, savaşlar, acılar, mutsuzluklarda bu kavramlardan dolayı doğmuştur.

Bedevi ve Hırsız

2008-03-13T01:42:00.000+02:00

Devesiyle birlikte çölde yürümekte olan bir bedevi, güçlükle yürüyen, susuzluktan dudakları kurumuş bir adama rastlamış. Adam bedeviyi görünce su istemiş.Devesinden inmiş ona su vermiş. Suyu içen adam birden bedeviyi iterek deveye atladığı gibi kaçmaya başlamış.

Bedevi arkasından bağırmış:
“Tamam, deveyi al git ama senden bir ricam var. Sakın bu olayı kimseye anlatma!”

Bu isteği tuhaf bulan hırsız biraz duraklayıp, nedenini sormuş...

Bedevi de :
“Eğer anlatırsan, bu her yere yayılır ve insanlar bir daha çölde muhtaç birini görünce yardım etmezler.”

Dipnot

2008-02-25T00:22:00.001+02:00

Yine başladılar, çocukların kanıyla destan yazmaya.

Birkaç gün sonra her şey eskiye dönecek ve filmi savaş başlamadan önceki haliyle,kaldığı yerden tekrar izleyeceğiz.

Değişen ise gazetelerın yaygarası ve çokuklarının ölüm ateşi ile başbaşa kalan anneler.

Hayatı bu, silahsız askerlere benzer
Bir başka kader için giyinip kuşanan
Ne yarar var onlara sabah erken kalkmaktan
Onlar ki akşamları aylak kararsız insan
Söyle bunları hayatım ve bunca gözyaşı yeter
Mutlu aşk yoktur
............
Bir tek aşk yoktur kalpte açmasın yara
Bir tek aşk yoktur iz bırakmasın insanda
Ve senden daha fazla değil vatan aşkı da
Bir tek aşk yok yaşayan gözyaşı dökmeksizin
Mutlu aşk yoktur ama
Böyledir ikimizin aşkı da

L.ARAGON

Raskolnikov

2007-12-22T18:45:00.000+02:00

Raskolnikov yürürken...

"Nerede okumuştum, hani bir idam mahkumu
ölümünden biraz önce şöyle söylemiş
ya da düşünmüştü: 'Yüksek ve sarp bir kayalıkta,
ancak iki ayağımın sığabileceği, dar bir çıkıntıda,
dört bir yanım uçurumlar, okyanuslar, sonsuz bir gece,
sonsuz bir yalnızlık ve hiç bitmeyecek
bir fırtınayla sarılmış durumda yaşamak zorunda olsam
ve bütün ömrümce, bin yıl boyunca, hatta sonsuza kadar
o bir karış toprakta durmamda gerekse
o şekilde yaşamak,
şu anda bir yarım saat içinde ölecek olmaktan çok daha iyidir."

Dostoyevski Suç ve Ceza

Werther

2007-12-09T01:42:00.000+02:00

Uzak

2007-12-03T12:05:00.001+02:00

“Seni ben uzaklarda unuttum
Kendimi uzaklarda hatırladım.”

Böyle bir cümle vardı bir zamanlar kafamda.
Seni uzaklarda unuttum paragrafını yaşadım ama kendimi uzaklarda hatırlayamadım bir türlü. Çünkü bir türlü uzaklaşamadım, uzaklaşmış olsam da uzak olduğunun bilincine bir türlü varamadım.

Gökyüzü ile yeryüzü arasındaki bulutlar gibi ortada dolanıp duruyorum.
Zaten kendimi bildim bileli her şeyden hep uzağım.

İnsan bir şeylere yakın olmadı mı sonradan neyin, hangisinin uzak olduğunu çıkaramıyor.
Seni uzaklarda unuttum ama kendimi ne burada ne de uzaklarda hiç hatırlayamıyorum.

İş Bankası Reklamı

2007-11-10T20:04:00.006+02:00

300 filmindeki kahraman adayı Spartalı ölmeden önce son ‘zafer’ mızrak atışını Pers kahramanına doğru fırlatır. Mızrak, Pers askerlerin tanrı-kralın yanağını sıyırıp geçer. Yanak hafifçe kanar, kral pis bir paniğe kapılır. Haklıydı!, çünkü tanrıların, ilahilerin ve önderlerin yanağı kanamazdı. İnsana dair ‘pis’ şeyler onlarda olmazdı. Sürüyü bir arada tutan işte bu mayadır. Eğer bir insan biz sürülerden daha iyi işler çıkarıyorsa bu kesin tanrı, yüce... şeylerin ona doğarken bağışlandığı fikirlerimizdir. Aslında bilinçaltlarında farkında olmadan yaşadıkları bunlardır, gerek ilkel gerekse modern toplumun.

İnsana değer, inanç, ruh, öznelik biçmeyenlerin kahramanları çok olur.

Hasetlikten dolayı kendilerinin feragat ve fedakârlıkta bulunamadıkları başarısızlık ve komplekslerimizi bastırmak için kahraman, yüce, tanrısal önderleri yaratırız.

***

İş bankası reklamı yayınlandı, hani su Atatürk'un parmaginin kanadigi reklam filmi. Rasyonel bir reklam. Youtube'ye baktım, sırf spastik yorumlar yine çıkmış mı diye?. Tam tahmin ettiğim gibi, yine bir sürü-lük küfür; “K. Atatürk ün eli nasıl kanar?”, “beğenmedik!”…vb.
İşte bunlar yüklerini ‘kahraman’, ’tanrı’ adaylarının üzerine atıp, yan gelip yatan kurnaz göbekli ya da göbeksiz sürülerdir.

Nisan

2007-11-05T14:25:00.004+02:00

Denilir ki 'rüyamızda hep yüksek bir yerden düşeriz ve son anda çakılmadan uykudan uyanırız'. Bu durum, ormanda ağaçtan ağaca atlayan, tam yere çakılacakken son anda bir dala tutunan atalarımızın bilinç altı yoluyla bize ulaşan korkularıymış. Çakılanlar öldüğü için, rüyada çakılma faslını yaşayamıyoruz.

Sonbahar, beraberindeki yağmur ve kar bize hep hüznü, melankoliliği beraberinde getirir.
Neden acaba?.
Bu atalarımızın ne gibi bir bilinçaltı mirası olabilir?. Hayat koşullarının zorlanması mı?, uzun süre mağara ya kapanması mı?.
Ne olabilir ki acaba?.
Doğa tüm canlılar için çekilmez bir hale geliyor.
Sanki yassını tutmaya başlıyor bir şeylerin.

Mitolojiye göre Nisan adlı kız ekim vakti anlaşma gereği annesinden alınıp hapsediliyor ve hüzün, melankoli buradan geliyor. Her şey yas tutuyor Nisan'ın çektiği azaptan dolayı. Ve bahar vakti Nisan tekrar serbest bırakılıyor, annesine kavuşuyor. Nisan denen kızın mutluluk gözyaşlarıymış ilkbahar yağmurları. Tüm doğa bunu duyunca mutlulukla açılıp serpiliyormuş. Güneş bile ışıklarını daha başka veriyormuş yeryüzüne.
Ne güzel.
Demek benim bu hüznümde, tanımadığım kızın tutuklanmasından geliyormuş. Ne yapalım çekelim Nisan'ın yasını.
Zeuslara inat.

Değişim

2007-10-30T16:57:00.005+02:00

İnsan bazen alternatifi, değişimi olmayan bir yaşantı biçiminde kilitlenip takılı ve bağlı kalır. Ne yapsanız etseniz de bir faydası olmaz. Tıpkı çarmıhtaki İsa gibi, her devinim daha da acıtır ve zorlar sizi.
Bocalanırsınız, devinimlerde bulunursunuz ama nafile, hatta her şeyi bir tarafa bırakıp iğne deliği kadar bir kapı ya da yol size nimet gibi gelir. Ama o da olmaz bu durumlarda. Tam bir olasılıksız ile baş başa kalırsınız.

Bu olay dışarıdan birkaç dost dışında görülmez ve sezilmez. Hatta bu durum hep aleyhinize kullanılır “Haydi canım istese böyle yapabilir”, “O olmazsa şunu yapsın”…vb. serzenişler hayatınızı kara bulutlar gibi kaplar.

Kitaplara, film karelerine, doğaya, filozoflara, ağızlara… ha bire bakar ve dinlersiniz. Bir sır ve sihirli değnek bulma umuduyla, ama nafile. Tüm galaksi, yeryüzü, eşyalar ve insanlar sözleşip size düşman olur, hatta bu da yetmezmiş gibi ‘düşenin dostu olmaz’ misali var olan durumu da daha çekilmez kılarlar size.
Sonra artık keskin bir sınıra gelirsiniz. İntihar ya da kükreme sınırı.

Aslında tüm bunların nedeni içinizde yeni bir kişi oluşuyor olmasıdır. Yılanın derisini değiştirme, yenileme zamanı gibi.
İyinin kötünün ötesinde bu değişim.
Bir ucunda peygamberlikte vardır diğer zıt uçta da Hitler olma vardır.
Ama insanlar acılara dayanaksız olduğundan bu durumu sonuna kadar devam ettiremezler. Daha çok bastırma, ehlileştirme, uzlaşma, görece dıştan gelen yardım …gibi şeylerle üstünü kapatırlar, normal şartlardaki ölüme dek.
Ne peygamber çıkar ne de Hitler.

Paradoks yanı ise hiç bir şekilde şu ya da bu öneride bulunmamanız. Bulunsanız ne olacak o anda hiç bir şeyi seçme özgürlüğünüz kalmıyor.
Deri kendini sizden bağımsız değiştirmeye zorlanıyor.

Mecaz

2007-10-29T23:20:00.007+02:00

Troya uygarlığının yıkılışı.

Osmanlı uygarlığının yıkılışı

Ağlamak

2007-10-14T15:57:00.004+03:00

Bazı insanlar için ağlamak ne kadar kolay ve huzur edici bir eylem. Aslında bu güzel bir şey. Çünkü taş olupta “güçlü olmak” toplumsal bir tabudur. Erkek toplumun bir icadıdır ağlamanın “karılaştırma” algısı.
Nasıl cinsellikteki haz ile tanrıya ulaşmadaki haz birbirine rakip görülüp tabulaştırılmış ve iğrenç bir eyleme olarak lanse edilmişse, ağlamakta buna benzer bireysel bir özgürlüğün insanın elinden alınmasıdır.
Ağlamanın neden aşağılandığı, zayıflık ve kadın ile özleşdirildiğinin tarihi bir belgesi yok.
Cinselliğin ayıplanması ve mahremleşmesinin ip uçları mitolojide izleri var. Ama ağlamaya dair ise yok nedense.

En sevdiğimiz öldüğünde bile “artık hayat bitti, yaşam haram...” gibi triplere rağmen bir bakıyoruz ki bir süre sonra hayat normalleşiyor, rutinleşiyor ve GÜLMEYE başlıyoruz. Hayatın bu garip ve trajik-komik halleri belkide insanları bilinçaltında kendisine karşı bir utangaçlığa yol açtığından dolayı ağlama denen haylaz eylemi kendilerine men etmişlerdir.

****

Bir arkadaş kendisine randevu vermiş, ağlama randevusu. Hem de tarih ve saati bile ayarlı.
İşte özgürlük.

Doğmadan önce neredeydik?

2007-10-13T11:34:00.004+03:00

Bir film.
Hastanede kadınların doğum yapma sırasında başlarında önceden ölen ruhlar bekliyor.
Tam bebek dünyaya geldiği anda 'ölü' bir ruh vajinadan içeriye giriyor ve yeniden başka biçimde yeni bir bebek ruhuyla yeryüzüne geliyor.

Peki doğmadan önce neredeydik?
Nerden geliyoruz?
Bilinmez bir karanlıktan gelip yine bilinmez bir karanlığa gidiyoruz.

Sanırsam hiç bir zaman da cevaplarını bulamayacağız, çünkü iki karanlık arasında uğrak yerimiz olan bu evrenin maddesidir temel bilgilerimiz.
Ve bu evrenin maddesinde de ancak kendisine dair bilgi vardır.
Yaratığımız tanrı bile bu evrenin maddesinden oluşmuş, tıpkı diğer şeyler gibi kızıyor, bağırıyor, cezalandırıyor, efendilik istiyor, kan istiyor....velhasıl sıradan diğer galaksi hikayeleri gibi kendisi.
O, doğmadan önce nereden geldiğimizi bileceğini hiç sanmam.

Bayram

2007-10-13T10:43:00.001+03:00

Bayram geldi, herkes mutlu ben de işte insanlarla mutlu olmaya çalışıyorum.

Can Dündar;

“Nefes almak bayramdır mesela; günün birinde soluksuz kalınca anlar insan... Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir; sevmeninkini yalnızlık...Sızlamayan her organ, hele de burun direği bayramdır. Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni kaybetmemek, kurda kuşa yem olmayıp "Çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır. Küsken barışmak, ayrıyken kavuşmak, suskunken konuşmak bayramdır.”

Yaz geçti, bayram geldi ve geçiyor. Ve yine yoksun. Seninle kararlaştırdığımız gibi aynı zaman ve mekanda olmak için büyük ayı takım yıldızına bakacaktım. Ama hava bulutluydu, olmadı.

Ne yapalım tanrıdan herhalde!.

Siyah

2007-09-19T14:26:00.002+03:00

Kader

2007-09-02T16:05:00.002+03:00

Tanrı

2007-09-01T01:37:00.000+03:00

Hiçbir şey baştan çıkarmanın kendisinden daha büyük olmayı beceremeyecektir; Onu yok eden düzen bile...

Fotoğraf sanatı bizim için bir 'cin kovma'dır. İlkel toplumun maskları vardı, burjuva toplumunun aynaları, bizim ise görüntülerimiz var. Fotoğrafı çekilen nesne geri kalan herşeyin yok olmasının izidir sadece. Neredeyse kusursuz bir cinayet. Fotoğraftır bizi görüntüsüz bir evrene, yani salt görünüşe, en çok yaklaştıran. Çünkü nesnedir bizi gören, nesnedir bizi düşleyen. Dünyadır bizi yansıtan, dünyadır bizi düşünen. Budur temel kural.

Ne estetik ne cinsel bir inancımız var ama hala bunlara sahip olmayı öğreniyoruz ve gerçek bir felaket olmayacak çünkü sanal felaket koşullarında yaşıyoruz. Hızla çoğalan aşırı şişen ama doğuramayan bir dünyanın bulantısı bu.

Farklılığın doğru kullanımı yoktur.Yalnıca ırkçılığın değil farklılığı sürdürmeye ve korumaya yönelik tüm ırkçılık

Felsefenin sırrı , belki de kendini tanımak veya nereye gittiğini bilmek değil, ötekilerin düşlediğini düşlemektir. Kendi başına inanmak değil, inananlara inanmaktır.

Artık inanamıyoruz; ama inanana inanıyoruz. Artık sevemiyoruz; yalnızca seveni seviyoruz. Artık ne istediğimizi bilmiyoruz, ama bir başkasının istediğini isteyebiliyoruz. İstemek, yapabilmek ve bilmek eylemleri terk edilmedi ama bir başkasına devredilerek genel olarak ilga edildiler.

Kapitalizm erkeği tehlikesiz hale getirip, ehlileştirmek, bir dolap beygiri yapmak için kadını kullanır.

Tanrı var ama ben inanmıyorum ya da Tanrı yok ama ben inanıyorum önermeleri paradoksal bir şekilde eğer Tanrı varsa inanmak anlamsızdır, eğer Tanrı yoksa inanma bir zorunluluğa dönüşmektedir anlamına gelirler. Eğer birşey yoksa ona inanmak lazımdır. Öyleyse Tanrı'ya inanmak o'nun varlığından, belirginliğinden ve şu anda buradalığından kuşkulanmak demektir.

Jean Baudrillard

Gece ve Ay

2007-08-30T17:04:00.002+03:00

Satranç

2007-08-26T21:35:00.002+03:00

Metafor

2007-08-07T01:00:00.005+03:00

Gönül dedi: Ben neyim ki, bir damla sadece;
Ben nerde, görmediğim koca deniz nerde!
Böyle diyen gönül denize kavuşunca
Baktı kendinden başka şey yok görünürde.

* Ömer Hayyam

1984

2007-08-07T01:00:00.004+03:00

"İçindeki her şey ölmüş olacak. Sevgi, arkadaşlık kurabilme yeteneklerin, yaşama sevincin yitmiş olacak, gülmeyeceksin, merak duymayacaksın, cesaret gösteremeyeceksin, onur duymayacaksın. Bomboş olacaksın. Seni boşaltıp yerine kendimizi koyacağız."

George Orwell (1984 Romani)

Tatar Çölü

2007-08-05T21:30:00.009+03:00

“O zamana değin, çocukken insana sonsuz gibi görünen bir yolda yılların yavaş yavaş ve hafifçe geçtiği, böylece hiç kimsenin akıp gittiklerinin ayırdına varmadığı bir yolda, hep ilk gençliğinin kaygısızlığıyla ilerlemişti. İnsan bu yolda, sakin sakin, çevresine merakla bakarak ilerlerdi, aceleye gerçekten hiç gerek yoktu, ne arkanızda sizi sıkıştıran, ne de tabii, bekleyen hiç kimse bulunmazdı, arkadaşlarınız da kaygısız oynamak için sık sık durarak ilerlerdi. Evlerinin kapısından büyükler size dostça selam verir ve suçortaklığı dolu gülüşlerle ufku gösterirlerdi; böylece yürek yiğitçe ve tatlı arzularla çarpmaya başlar ve insan kendisini az ötede bekleyen harikulade şeylerin umudunu tadar; gerçi o şeyler henüz uzaktadır ama bir gün onlara ulaşılacağı kesin, tartışmasız bir biçimde kesindir.

Daha çok yol var mıdır? Yoo, şu ilerdeki nehri geçmek, şu yeşil tepeleri aşmak yeterlidir.

Belki de varmışızdır bile. Şu ağaçlar, şu kırlar, şu beyaz ev belki de bizim aradığımız şeylerdir. Bir an bunun doğru olduğuna inanıp, orada durmak isteriz. Sonra, kulağımıza ilerde daha iyisinin olduğu çalınır ve tasasız bri biçimde yeniden yola koyuluruz.

İnsan böylelikle umut dolu, kendi yolunda gider durur; günler uzun ve sakindir, güneş yukarıda gökyüzünde parlamakta ve akşam bastığında üzülerek yok olmaya yüz tutmaktadır.

Ama bir noktada, belki de içgüdüsel olarak, insan geri döner ve arkasında bir kapının kapanarak dönüşü olanaksız kıldığını fark eder. İşte o zaman bir şeylerin değişmiş olduğunun ayırtına varırız; güneş eskisi gibi kıpırtısız değildir, hızla hareket etmektedir; ne yazık ki henüz bakmaya bile fırsat bulamadan, onun ufkun ucuna doğru hızla kaydığını, bulutların da gökyüzündeki mavi koylarda hareketsiz durmadığını, birbirlerinin üzerine çıkarak kaçtıklarını, iyice acele ettiklerini görürüz; zamanın geçtiğini ve günü gelince yolun zorunlu son bulacağını anlarız.

Belirli bir zamanda, arkamızda bir kapı kapanır, kapanır ve bir şimşek hızıyla kilitlenir; geri dönecek zaman kalmamıştır. Ama işte o anda, Giovanni Drogo bunlardan habersiz uyuyor ve uykusunda çocuklar gibi gülümsüyordu.

Dino Buzzati

Dipnot

2007-08-04T21:30:00.002+03:00

KİŞİ, IŞIĞINI KARARTMAYI DA BİLMELİDİR,
BÖCEKLERDEN VE HAYRANLARDAN KURTULMAK İÇİN.

Nietzsche

Yalan söyledim

2007-08-01T21:30:00.000+03:00

Bahamalı martılar beni çağırdı
bir ikinci bahar gecesi.
Yalan söyledim
yırtık blucinli tayfalara
Seni sevmediğimi söyledim.
Oysa rıhtımlar
en şarkılı dalgalarla yıkanıyordu
Midye kabuklarında sakladım gözyaşlarımı;
Hastaydım
kırık kötümser bir öksürük yapışmıştı boğazıma
Seni unutmak gerekiyordu...

EDGAR ALLAN POE

Zagros

2007-07-10T00:03:00.002+03:00

Zagroslar da karların erimesiyle yeni ve bakir bir hayat gözlerimin önünde canlanırdı.
Hiçbir şey sonbahar da bırakıldığı gibi olamazdı.
Etrafımdaki kayalıklar, ağaçlar, toprak, hayvanlar, sular…. Ve daha bir sürü şey, sanki dünya yeni meydana gelmiş gibi bir ilki yaşatıyordu bana.

İlk ve Son vardır orada.
Hayat ve Savaş vardır orada.
İhanet ve Ölüm vardır orada.

Zagroslar da ilkbahar ile eriyen karların altından çıkan dünya, bana dünyadaki ilk insan olma tadını veriyordu!. Yukarılara, gökyüzüne doğru daha da tırmanınca bu duygu daha da ağırlığını bastırıyordu.

Her şey gebelik halinde; derin sessizlik, yalnızlık ve dinginlik. Tanrı denilen ressamın, çalışmasına başlamadan önceki her şeyi, arı haliyle algılıyordum.

Karların tümden erimesinden bir zaman sonra ise bu yaşananlar zıttına dönüşür, her şey ağır bir bombardımana tutularak yıpranır, eskir, kalabalıklaşır, yorulur ve ihtiyarlaşırdı.
Bir sonraki kar yağışına kadar.

Zagroslar, yaratıcı tanrının en kıskanç resimlerinin mekanıdır.
İlk ve Son vardır orada.
Hayat ve Savaş vardır orada.
İhanet ve Ölüm vardır orada.

Kayip Defter

Zagros'ta bahar

2007-07-06T16:05:00.000+03:00

Zagroslarda kendinizi en yalnız hissettiğiniz mevsim ilkbahardır. Her şeyde bir yenilik ve heyecan vardır. Sizde de olur ama doğadaki bambaşkadır. Doğa her şeyiyle bir olup bütünleşmiştir.
Siz bu büyük değişimi yalnızca gözlerinizle ortak olursunuz. Başka türlü bir seçiminiz olamaz.
Yalnız başınıza buruk bir heyecanla bahar yaşanır zagroslarda.

Ama köylüler yaşardı bu heyecanı. Onlar Zagrosun organik parçalarıydı.
Bizler ise inorganik, hayat ve yaşam mühendisleriydik. Yani doğal bir varlıktan çok ideolojik, mitsel ve inanç ürünleriydik.
Velhasıl, zagroslardaki bahar hiçbir şeye inanmadan kendini yaşatırdı. Hiç bir şeyi ve insanı umursamadan.
Tanrıların inadına.

Kayıp Defter